Home » Columns » Als God op planeet Trauma

Als God op planeet Trauma

Onervaren schrijvers leggen vaak een oordeel in hun teksten. Maar goed schrijven is eerder oordeelloos en heel precies beschrijven wat je ziet en hoort en meemaakt. “Je moet eigenlijk een beetje God worden”, zegt Lisette Thooft.

Door Lisette Thooft

Schrijven is een spirituele bezigheid, dat besef ik steeds meer, vooral door mijn online schrijfcursus. Er zijn ruim vijftig cursisten bezig met mijn online schrijflessen en ik begeleid ze per email. En wat ik bij onervaren schrijvers vaak tegenkom, is dat ze een oordeel leggen in hun teksten. Ze vinden ergens iets van, en ze vinden dat de lezer dat ook zou moeten vinden. Ze vinden dat het leven anders zou moeten zijn dan het is en ze willen de wereld vertellen hoe het dan wel zou moeten.

Maar om goed te schrijven moet je naar de wereld kunnen kijken zonder oordeel – met eindeloze, allesomvattende en accepterende interesse. Je moet heel precies beschrijven wat je ziet en hoort en meemaakt, inclusief je eigen gevoelens natuurlijk, in het volle besef dat alles er mag zijn, dat geen enkele ervaring afgewezen hoeft te worden. Hoe minder oordeel je hebt, hoe beter je kunt observeren, en hoe beter je schrijft.

Liefdevolle ouders

Laatst schreef een cursiste een blog over ouders die schreeuwen naar hun kinderen en hoe erg ze dat vond. Hoe verkrampt en zweterig en bang ze daarvan telkens weer werd. En hoe ze die ouders zou willen vertellen dat ze beter voor hun kinderen moesten zorgen. Daarom wilde ze schrijfster worden. Ze vervolgde: “Je wilt toch niets liever dan dat je hier op Aarde komt en dat je landt in een familie met liefdevolle ouders. Je wil je toch veilig voelen. Je hart wil toch helemaal open zijn. Je wil het leven toch helemaal vertrouwen. Je wil toch ieder moment van de dag die liefde van je hart voelen.”

Ik dacht aan wat Peter Levine ooit zei, de grondlegger van de Somatic Experience methode (een lichaamsgerichte therapie): “Dit is planeet Trauma; als je niet getraumatiseerd wilt worden, ben je naar de verkeerde planeet gekomen.”
Ik schreef mijn cursiste: “Maar daarvoor zijn we toch niet hier geland? Als we dat echt wilden, waren we wel in de hemel gebleven. Dáár hadden we dat allemaal in overvloed: liefde, veiligheid, openheid, vertrouwen. Op Aarde kom je juist om het tegendeel te beleven. Om het moeilijk te hebben. Om gebrek aan liefde te ervaren, angst, benauwdheid. Want dán begint er een spannend verhaal. En we zijn hier om verhalen te beleven, en verhalen te vertellen.”

Benauwenis

Het is eerder opgemerkt: zonder angst en benauwenis geen verhaal. Maar ook geen ontwikkeling, ook geen streven naar genezing en heelheid, naar goedheid en waarheid en schoonheid.
Trouwens, en dit schreef ik ook aan mijn cursiste: “Volgens mij gaat je hart helemaal open als alles er mag zijn, dus ook de pijn, ook de zwetende oksels, ook de kramp, ook de kromme tenen, ook de angst. Daar zó over schrijven dat mensen ervan gaan ontspannen, dat is goed schrijven. Dat mensen denken: ach ja, die hoofdpersoon heeft het ook moeilijk, net als ik, en toch is het een sympathiek mens dat liefde verdient. Hm, dus dat ben ik ook.”

Met oordeelloos observeren en beschrijven kweek je herkenning en begrip. Dan ben je toch wel een beetje God.

 

Meer weten over de online cursussen van Lisette Thooft, zie: www.lisettethooft.nl/online-cursussen

mwThooft_0055 >>Lees ook andere artikelen van Lisette Thooft

 

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

*