Home » Columns » Roeping

Roeping

Werken voor vrede en ontwikkeling in het islamitische zuiden van de Filipijnen is geen makkelijke opgave. Werk is voor leden van de ontwikkelingsorganisatie BDA allang geen baan meer, zo merkt René Grotenhuis. Het is hun roeping geworden. Hun strijd is wie zij zijn. 

Door René Grotenhuis

Al ruim twee en een half jaar ga ik regelmatig naar de Filipijnen. Deze keer is de vijftiende keer. Met de ervaring die ik bij Cordaid opdeed op het terrein van ontwikkelingssamenwerking in conflictgebieden, probeer ik een bijdrage te leveren aan het vredesproces op Mindanao.

Sinds een jaar ben ik intensief betrokken bij de Bangsamoro Development Agency (BDA), een organisatie die streeft naar ontwikkeling van en grotere autonomie voor het gebied Bangsamoro in het islamitische zuiden van de Filipijen.

Vorig jaar april liep de financiering van de BDA af. Het contract was afgelopen en blijkbaar had niemand bijtijds gezorgd voor een vervolg. Hoewel iedereen het werk van de organisatie belangrijk vindt, liet iedereen de zorg voor een vervolg op zijn beloop. En dus droogde hun bron van inkomsten op.

In Nederland zou dat het eind ven de organisatie betekenen, maar hier is dat anders. Sinds april ben ik met hen aan het werk om te kijken hoe ze verder kunnen, welke plannen we kunnen maken en hoe ze voor de bevolking van betekenis kunnen blijven. De kantoren zijn gesloten. In een aantal regio’s hebben regiomanagers het kantoor in huis genomen. Op sommige plaatsen hebben mensen een baantje erbij gezocht maar wel zo dat ze nog actief kunnen blijven. Een aantal medewerkers wordt door hun familie ondersteund, zodat ze aan het werk kunnen blijven voor de idealen van het BDA. Elke keer als we bij elkaar komen, is iedereen aanwezig. Niemand ontbreekt. Natuurlijk is het moeilijk, erkennen ze, maar het werk wat ze doen is allang veel meer dan een baan, het is een roeping die ze niet willen opgeven.

Gegrepen

Een van hun collega’s vertelde me hoe hij erin was gerold. Zijn vader was lid van de onderhandelingsdelegatie die namens de Moro’s met de Filipijnse regering over een vredesregeling en autonomie sprak. Hij vergezelde zijn vader tijdens de reizen naar Maleisië en Tripoli en toen zijn vader overleed, was hij inmiddels zo gegrepen door diens idealen dat hij gewoon is doorgegaan.

Een ander was een manager van een goed lopend bedrijf, maar zag hoe het conflict steeds meer het leven en de toekomst verlamde. In plaats van naar Manila of elders te verhuizen om ergens een andere baan te vinden, gaf hij zijn loopbaan op. Sindsdien is hij 24 uur per dag aan het werk. Soms zijn er projectgelden waaruit hij betaald wordt, maar als dat niet zo is, is het vanzelfsprekend dat zijn familie voor hem en zijn gezin zorgt. Zijn werk is niet alleen van hemzelf. Het is niet slechts zijn persoonlijke keuze.

Het gaat voor hen niet alleen over hun werk, ook niet alleen over een politieke oplossing van een al decennia slepend conflict, het is hun leven geworden. Ze voelen zichzelf geen helden of mensen die iets opofferen. Dit is wie ze zijn, het zit in elke vezel.

 

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*