Home » Columns » Als Moeder- en Vaderdag op één dag valt…

Als Moeder- en Vaderdag op één dag valt…

Terwijl de jongste kinderjaren allesbepallend zijn voor de verder levensloop, is er weinig aandacht voor alledaagse zorg in het gezin (van welke samenstelling dan ook). Wat niet in geld uit te drukken valt, telt niet, blijft onzichtbaar. Onterecht vindt René Grotenhuis. Hij pleit voor meer waardering en erkenning: Vader- en Moederdag ineen.

Door René Grotenhuis

Ik ben geen fervente Moederdag-adept, moet ik bekennen op deze day after. Alle reclames in aanloop gaan bij mij het ene oor en oog in en het andere weer uit.  Het romantisch zoetige van bloemen en parfum is aan mij niet besteed.

En toch wordt dit een warm pleidooi voor Moederdag én voor Vaderdag. Maar dan liefst op één dag. Onze samenleving heeft het hard nodig te komen tot een herwaardering van de zorgarbeid die steeds minder zichtbaar wordt.

Telt niet

In de wereld van statistieken en getallen, van bruto nationaal product en economische groei, heeft die onzichtbare zorg nergens een plek. Het telt niet mee in de berekening van ons nationaal inkomen. Als kinderen naar de kinderopvang gaan, kun je dat in kosten en opbrengsten uitdrukken. Maar als die zorg en opvang thuis plaatsvindt, is ze onzichtbaar. Ouders die dat zelf doen lopen eerder het risico ervan beschuldigd te worden dat ze de economie schaden omdat ze niet productief zijn. In onze huidige samenleving krijgen dingen pas waarde als ze in geld uit te drukken zijn.

De discussie over opvoeding en vorming van kinderen gaat eigenlijk altijd over opvang en school, voorzieningen waar we greep op hebben. Daar bepalen we de standaarden, de voorwaarden de opleidingsniveaus, de kwaliteitseisen en hebben we inspecties die in de gaten houden of het goed gaat. Daarnaast is er de ouder- en kindzorg, waaraan kinderen na het eerste jaar eens per half jaar een bezoek brengen. En verder laten we het over aan opvoedingsapps en tijdschriften. We komen als samenleving pas in actie als het mis gaat, als kinderen verwaarloosd worden, als er sprake is van kindermishandeling.

De alledaagse zorg, van het opstaan tot het naar bed gaan, bestaat uit een veelheid van momenten van aandacht, een luisterend oor, een aai over de bol, een aansporing, een knuffel, een correctie. Eigenlijk te gewoon om het bijzonder te vinden. Misschien hebben we het er daarom vrijwel nooit over. Praten over je kinderen en de alledaagse dingen die je met ze meemaakt, zijn niet interessant, spannend, vernieuwend genoeg.

Basis

Als je pedagogen ernaar vraagt, benadrukken ze het belang van de eerste jaren van de opvoeding. Daar wordt de basis gelegd voor de toekomst. Daar leren kinderen hoe ze zich tot anderen verhouden. Kinderen leren door te spiegelen en door hun ouders te imiteren en te ontdekken wat werkt en wat niet. Dat elementaire proces dat iedere ouder op haar of zijn eigen manier vormgeeft, is bijna allesbepalend voor de latere ontwikkeling van kinderen. Als het in de puberteit misgaat, ontdekken hulpverleners niet voor niets vaak hoe het in de geschiedenis van deze jongeren van meet af aan al misging.

Spruitjeslucht

In het kabinet-Balkenende IV van CDA, PvdA en ChristenUnie kreeg deze laatste partij het ministerie van Jeugd en Gezin, bij wijze van een soort tegemoetkoming. Gezinspolitiek was een coalitie-offertje dat gebracht moest worden.

In de drie kabinetten-Rutte is het niet meer teruggekeerd. Gezinspolitiek wordt al gauw geassocieerd met spruitjeslucht van de jaren vijftig of met een traditionele christelijke maatschappijvisie.

Terwijl opvoeding een steeds grotere uitdaging wordt in een complexe maatschappij, laten we de plaats waar dat in essentie gebeurt, buiten beeld. Het maakt niet uit of het in een klassiek gezin, in een één-ouder gezin, een LHBT-gezin gebeurt: alle ouders die de zorg en opvoeding van jonge kinderen op zich nemen, verdienen veel meer dan we nu doen, maatschappelijke erkenning en ondersteuning.

En laten we die erkenning en waardering vooral niet zoeken in geld. Dat is de bekende reflex van onze economistische samenleving. Met geld lossen we alles op, denken we: een regeling hier, een voorziening of subsidie daar.  Maar waardering en erkenning gaan over iets anders. Het gaat over aandacht, over het besef van de betekenis die het voor de samenleving heeft. Laten we beginnen met het samenvoegen van Moeder- en Vaderdag tot één dag waarin de waardering van opvoeding en vorming van kinderen centraal staat.

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*