Home » Auteursarchief: Eric Corsius (pagina 5)

Auteursarchief: Eric Corsius

Hoe (on)vervangbaar is religie?

Religieuze mensen zijn niet per se betere mensen. Wel hebben ze sneller last van een knagend geweten, zegt Eric Corsius. Vanuit oogpunt van beschaving is religie van groot belang. Zij is hoedster van ons erfgoed, met name van ethiek. Wat betekent dat in tijden van secularisatie? Verloedert de cultuur? Of staan er kandidaten klaar om de rol van religie over te nemen? Kunst en ...

Lees verder »

Nieuwe spiritualiteit steekt zwakjes af bij traditionele volksvroomheid

“Religie is democratisch geworden”, schreef Eric Corsius onlangs in zijn cultuurcolumn. Niet in alle opzichten een vooruitgang, vindt hij. In deze bijdrage spitst hij zijn kritiek toe op de nieuwe spiritualiteit, door sommigen verwelkomd als opvolger van de christelijke volksreligiositeit. Aan de hand van het bedevaartsoord in Wittem laat hij zien dat de traditionele vroomheidspraktijken doordesemd zijn door “het beeld van de mens die niet ...

Lees verder »

Hoog en laag

Ooit was het simpel: je had de hoge cultuur van de elite en de lage cultuur van het volk. Door moderne techniek en media werd alles anders: er ontstond reproductie, vermenging, vernieuwing. Iets dergelijks herhaalt zich nu op het vlak van zingeving en religie, waar niet langer  “het alleenvertoningsrecht van instituten en hun elites” heerst. Religie is van iedereen, ze ...

Lees verder »

Schaamte in de religieuze kunst

Op plastische naakten zul je de hoogrenaissance monnik-kunstenaar Fra Bartolommeo niet makkelijk betrappen. Zijn werk is nog te zien tot en met 15 januari  in Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. Minder schroom had de kunstenaar-kloosterling met het verbeelden van het goddelijk mysterie en – opmerkelijk – dat vinden wij modernen nu weer ongemakkelijk en vreemd. Onverhulde weergave van het menselijke lichaam ...

Lees verder »

Schoorstenen van vlees en bloed

De jaren zeventig. Industrie was vies en verfoeilijk – en dus lelijk. Ondertussen is er wel iets veranderd. Steden zijn trots op hun ‘industrieel erfgoed’ en koesteren hun oude fabrieksgebouwen als miskende schone slaapsters. In zekere zin is hier sprake van een renaissance. In het begin van de twintigste eeuw werd industriële ontwikkeling gewaardeerd en in de kunst soms ronduit verheerlijkt. Rokende schoorstenen als tekenen ...

Lees verder »