Home » Columns » De zin van het leven

De zin van het leven

Elke maandag brengt de Volkskrant een interview van Fokke Obbema met iemand die vertelt wat voor haar of hem de zin is van het leven. Inspirerend, vindt Lisette Thooft, en ze ging er eens voor zitten.

Door Lisette Thooft

Als ik me afvraag wat voor mij de zin van het leven is, kom ik uit op 1. Iets wat ik lang geleden op de radio hoorde, 2. Iets wat ik in de krant las, en 3. Iets wat ik op internet vond.

Te beginnen bij de radio. Eind jaren tachtig hoorde ik op de radio een programma van de Duitse Joachim Ernst Berendt, getiteld Nada Brahma, de wereld is geluid. Ik heb er één fragment van onthouden.

Alleen maar golven

Er bestaat in feite geen concrete, hard-materiële werkelijkheid, betoogde Berendt. Als je inzoomt op deeltjes, en deeltjes van deeltjes zie je steeds weer dat er iets met razende snelheid rondtolt in een relatief grote ruimte. Qua proporties moet je denken aan een zoutkorreltje dat rondracet in een lege ruimte zo groot als het Empire State Building. Het korreltje racet zo hard heen en weer dat het lijkt of er een Empire State Building staat, zeg maar. Zoom je in op dat zoutkorreltje dan blijkt dat van binnen weer een enorme lege ruimte te zijn waarin een zoutkorreltje razendsnel heen en weer suist. Enzovoort, enzovoort, totdat je beseft: er zijn geen zoutkorreltjes, er is alleen maar razendsnel rondtollen, er zijn alleen maar golven, niets concreets dat golft.

Dat relativeert de boel enorm, nietwaar?

Terugzien

Het tweede idee dat mijn denken heeft beïnvloed vond ik in een kranteninterview met – ik meen – Maarten ’t Hart. Ik heb het al googlend niet kunnen terugvinden. Wat ik me herinner, uit mijn hoofd en in mijn woorden: als je op een planeet zou staan op een lichtjaar afstand van de Aarde met een voldoende krachtige telescoop, zou je op Aarde zien wat een jaar geleden gebeurde. Met andere woorden: wat hier gebeurt, reist als informatie de ruimte in. En er is geen reden aan te nemen dat het ooit ophoudt met reizen; als je maar voldoende krachtige apparatuur zou hebben, zou je het allemaal nog kunnen terugzien.

Dit komt overeen met een denkbeeld dat ik ken uit de spirituele literatuur: de Akasha Kronieken. Alles wat ooit gebeurd is, alles wat wij ooit gedaan, gezegd, gevoeld en gedacht hebben, bestaat nog steeds ergens in het heelal, volgens dit idee.

Dat verabsoluteert de boel enorm, nietwaar?

Beleving

Ten derde: laatst kwam ik op internet een interview tegen van Amanda Gefter met de cognitive scientist Donald Hoffman.

Als tiener was voor hem de grote vraag, vertelde hij, of wij machines zijn of niet. De wetenschap leek te suggereren van wel, maar zijn vader was dominee en in de kerk zeiden ze van niet. Hij maakte er zijn levenswerk van.

Ook hij en zijn interviewster Amanda Gefter beamen dat concrete objecten geen realiteit zijn zoals we vroeger altijd dachten: er bestaat geen waarnemer-onafhankelijke werkelijkheid. Maar wat is dan de aard van de realiteit?

Hoffman concludeert op basis van zijn onderzoek: het enige wat echt bestaat, is beleving. Ervaring.

“The experiences of everyday life – my real feeling of a headache, my real taste of chocolate – that really is the ultimate nature of reality.”

Schoonheid, waarheid en goedheid

Punt 1 + punt 2 + punt 3 en ik heb de zin van het leven te pakken: het gaat hoegenaamd niet om spullen, om tastbare werkelijkheid, zelfs niet om lichamen. Wat ik bezit, wat ik zie, wat ik aantref en waar ik tegenaan bots, is allemaal niet objectief echt. Het gaat alleen maar om wat ik voel, denk, ervaar, en uitzend.

Als alles inderdaad eeuwig blijft rondzweven, is het logischerwijze ontzaglijk belangrijk om het goede te voelen, denken, ervaren, doen en uitzenden. En het schone, en het ware. Een beetje slechtigheid dat weer overgaat, zou niet zo erg zijn. Maar kwaad dat voor eeuwig naar de sterren reist, ja dat is erg.

De zin van het leven is voor mij dus: mijn alledaagse ervaringen zo mooi, waar en goed mogelijk te maken, zodat ervaringen van schoonheid, waarheid en goedheid voor eeuwig het universum inreizen.

Wij zijn op Aarde om God te dienen en hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn – zo kun je het eigenlijk ook wel zeggen, ja.

————–

Voor interviews van Fokke Obbema, zie zijn auteurspagina op de website van de Volkskrant

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*