Home » Columns » Die ouders van tegenwoordig!
Baby Daniël beschermd tegen de zon.

Die ouders van tegenwoordig!

Na een paar maanden moederschap stelt Annemarie Scheerboom vast: een kind grootbrengen is maar net zo moeilijk als je het jezelf maakt. De maatschappij lijkt carrière voorop te stellen met als gevolg dat velen kinderen krijgen uitstellen tot ze onderhand vijftig zijn. “Ik ben gewoon nog steeds dezelfde chaotische student, maar dan met een baby. En ik zou niet anders meer willen.”

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

Omdat kleine baby Daniël niks is zonder mijn moedermelk, sleep ik hem overal mee naartoe. Dus ook naar een meidendagje met twee goede vriendinnen, hij bij mij op de buik in de drager. Tasje mee met babyspul, sleutels, mobieltje en portemonnee, check. Ja hoor, ik hoor erbij, ik ben toegetreden tot moederland. Hoe ziet het leven er daar eigenlijk uit?

Futuristisch

Na het middagvullende bijkletsen was het tijd voor avondeten. Op een mooie zomerdag wil je dan natuurlijk picknicken in een parkje. Eerst zouden we eten halen in de supermarkt om daarna door te gaan naar de snackbar voor patat en ijs. Terwijl we zaten te bedenken wat we nog meer in ons boodschappenmandje moesten doen, viel mijn oog op een moeder met het nieuwste model kinderwagen. Het zag er nogal futuristisch uit, zo’n ding waar bovendien alle gezelligheid uit gezogen is. Moeder ziet er goed verzorgd uit en keurig volgens de laatste mode. Even later komt de evengoed verzorgde papa achter een schap tevoorschijn benen. Mooi pak draagt hij. Hoe zou dit gezin omgaan met de haast onvermijdelijke melkvlekken die een baby maar al te graag op je kleren achterlaat? Ik hoor een kraai van plezier uit de kinderwagen komen. ‘Ssssst’, sist de vrouw tegen de baby. Zou dit stel € 10.000 aan de kinderkamer hebben uitgegeven? Met een spiksplinternieuwe box erbij,  die er al even gestyled uitziet als de kinderwagen en het stel zelf?

We lopen met ons eten naar het park. Daniël haal ik uit de draagzak en laat hem op het picknickkleed spelen terwijl mijn vriendinnen en ik ons te goed doen aan onze geïmproviseerde maaltijd. Op een gegeven moment begint Daniël te zeuren. Ik pak hem op en leg hem aan de borst. Klaar is Kees. Ik moet terugdenken aan een stel dat ik een paar dagen ervoor in de bus had gezien. Mét baby in een al even futuristische kinderwagen als zojuist in de super. Toen de baby begon te mopperen, begonnen de ouders een beetje zenuwachtig te worden. Zodra het mopperen overging in huilen, pakte de vader de luiertas (wat een megagrote dingen zijn dat, wat bewaren ouders daar toch allemaal in?) en moeder haalde er een potje babyvoeding uit. De baby werd zo een tijdje tevreden gehouden tot ze bij een halte uitstapten met grote Vinex-woningen. Inmiddels is Daniël aan de borst in slaap gevallen. Ik leg hem naast me neer in het gras. Nog even wat bedekken om zonnebrand te voorkomen en dat is ook weer klaar.

Afwas van zes dagen

Na een gezellige avond ga ik weer met de trein naar huis. Ik check in en er verschijnt ‘Studenten week OV’ op het schermpje. Wat heb ik die tekst in de tijd rond de bevalling gemist! Eenmaal in Haarlem aangekomen begint het te schemeren. Mijn roestige ros wacht trouw in een fietsvak. Daniël ligt half te slapen in de drager. Eenmaal thuisgekomen moet ik even sorry zeggen tegen man David, want oeps, helemaal de tijd uit het oog verloren en bovendien vergeten dat ik vanochtend blijkbaar gezegd had dat ik om negen uur thuis zou zijn. Gelukkig is David de kwaadste niet. Ik kijk naar ons huis. Zo’n grote bende is het nou ook weer niet, mooi zo. Met enige trots kijk ik naar het best wel nette aanrecht. Dat mag ook wel, want gisteren hebben we nog een stapel afwas van zes dagen weggewerkt. “Kijk, ik heb de Metro meegenomen, voor jou ook één”, zeg ik terwijl ik David meetrek naar de bank om hem in te maken met een potje sudoku. Vooruit, daarna won hij van mij met de kruiswoordpuzzel.

Chaotische student

De maatschappij leert ons van jongs af aan dat je eerst carrière moet maken, etc. etc. En dat je met kinderen moet wachten tot je zo’n beetje vijftig bent. Na een paar maanden moederschap kan ik eerlijk tegenover mezelf zijn: ik pas niet in dat plaatje. Ik ben gewoon nog steeds dezelfde chaotische student, maar dan met een baby.  En ik zou het niet anders meer willen. Kinderen onderhouden is voor een groot deel ook maar net zo moeilijk als je het voor jezelf maakt.

 

  mw Annemarie >> Lees ook andere artikelen van Annemarie van Diepen-Scheerboom

 

 

Print Friendly, PDF & Email

3 reacties

  1. Dag Annemarie,

    Dank je wel voor je stuk over het ouderschap, een thema waar je eindeloos over door kunt denken in deze maatschappij. Toch wringt er wel iets in je stuk. Net zoals jij alle ruimte hebt en het recht om dezelfde chaotische student te zijn als voor de bevalling, zo hebben die ouders die jij schetst in bus en supermarkt de ruimte en het recht om dezelfde strak-georganiseerde yuppen te zijn, maar dan met kind. Ik bedoel maar: je hoeft jouw manier van ouder-zijn niet af te zetten tegen de wijze waarop anderen ouder-zijn. Uiteindelijk doet iedereen gewoon zijn best.

    Vr gr Betty

  2. Het is echt gek hoe raar andere mensen je aankijken als je zegt dat je kind voor je carrière gaat. Zo what ik heb een hbo opleiding en werk nu als schoonmaakster. Maar ik ben tenminste thuis en zie onze prachtige zoon opgroeien.
    Wij volgen onze eigen weg!
    Doe je ding Annemarie!

  3. KarlijnVogels

    mooi stuk. Geweldig om te lezen dat je de dingen blijft doen die je graag doet, maar dan met kind. Zelf heb ik mijn ‘carrière opgegeven’ voor kinderen. Het zijn vooral anderen die dat zo zien. Ik zie het als een carrière switch, van secretaresse naar moeder. En geen lichtzinnige switch, veel meer verantwoordelijkheid en organisatie talent gevraagd, zeker nu met twee kinderen, en de beloning is zoveel beter. Geen enkel salaris kan op tegen de lachjes, kusjes en knuffels van mijn kinderen.
    Heel veel zegen voor jou en je gezin!

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*