bestnyescorts.com Manhattan Escorts girllookup.com Long Island Escorts
Home » Columns » Existentiële keuze

Existentiële keuze

Is religieuze politiek een goed idee? René Grotenhuis vindt van niet. Natuurlijk, religieuze mensen brengen hun geloof mee als zij de politieke arena betreden, maar politiek kent zijn eigen spelregels. Wie via de politiek religieuze waarden wil realiseren loopt het gevaar de religie te misvormen en te misbruiken. Religie wordt dan makkelijk een manier om macht te organiseren.

Door René Grotenhuis

“U staat op 17 maart voor een existentiële keuze”, zo meldt Thierry Baudet ons in het tv-spotje van FVD. Nu dacht ik altijd dat het bij verkiezingen gaat om een politieke keuze, maar daar lijkt ik toch te gemakkelijk over te denken. Baudet geeft aan deze verkiezingen graag een existentiële dimensie: to be or not to be. Op de  verkiezingsposters van de partij wordt ons vrijheid beloofd en de verkiezingskaravaan heet de karavaan voor de vrijheid.

Zo heeft Baudet aan deze campagne een religieuze toon meegegeven en presenteert hij zichzelf als een verlosser. In een geseculariseerde wereld is religie een lege ruimte geworden die eenieder naar believen kan invullen om zo de eigen politieke ideologie een extra laag te geven. Nu de traditionele religies in korte tijd zijn  gedecimeerd en de religieuze behoefte nog steeds volop aanwezig is, is religie een ideaal jachtgebied voor schimmige figuren en abjecte politici die hun kans schoon zien om de religieuze behoefte te vertalen in politieke ideologie: verlossing is je toevertrouwen aan Baudet.

Successtory

De verbinding tussen politiek en religie is er vanaf het moment dat mensen hun samen-leven gingen ordenen.  In de oudste culturen was het verhaal van de religie het constituerende verhaal van de samenleving en dat verhaal hield mensen bij elkaar. Het christendom was een religie in de marge, van tijd tot tijd vervolgd, totdat het aan het begin van de vierde eeuw door keizer Constantijn werd omarmd en begon aan een ongekende successtory, waarin kerk en politiek in nauwe interactie de samenleving vormgaven.  Tot aan de Franse revolutie legitimeerden koningen en keizers zich als ‘bij de gratie Gods’. En ook daarna, tot aan het midden van de vorige eeuw, bleven in Europa de banden tussen kerk en politiek innig ondanks het mooie principe van de scheiding van kerk en staat.

Voor religies blijft het voortdurend een verleiding om via de politiek de eigen ambities te realiseren en zo de dominante positie die de kerken eeuwenlang hebben gehad, voort te zetten. Dat geldt overigens niet alleen voor de behoudende stromingen in de kerken die de politiek-maatschappelijke discussie over euthanasie en abortus graag naar hun hand zouden willen zetten. In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw was er een flinke progressieve stroming in de christelijke kerken die het evangelie graag met Marx verbonden als de weg naar een rechtvaardige politiek.

Koninkrijk Gods

In de loop van mijn eigen geschiedenis ben ik steeds meer gaan inzien hoe belangrijk het is om geloof en politiek in de juiste verhouding tot elkaar te bepalen. Het Koninkrijk Gods is geen politieke ideologie en het is een illusie te denken dat Zijn Koningrijk gerealiseerd wordt als wij maar de juiste stappen zetten en keuzes maken in ons politiek bestel. Politiek gaat altijd om macht, niet om liefde en barmhartigheid. Het gaat er altijd om je groot te maken en niet om arm van geest te zijn. Politiek gaat ook altijd om compromissen omdat je in de politiek rekening moet houden met de verschillen in de samenleving: ook de grootste dictator is bedacht op de positie van zijn mogelijke tegenstanders en anticipeert op wat zij willen. In de politiek gaat het niet om een zuiver hart.

Gelovige mensen brengen hun geloof mee in de politiek maar met het binnentreden in de politieke arena betreed je een andere wereld met eigen spelregels. Het is de hoop van religieus gedreven politici om in de politiek hun religieuze waarden en overtuigingen te realiseren. Ik beschouw dat als een gevaarlijke naïviteit. De realiteit is immers omgekeerd: de politiek misvormt en snijdt de religieuze overtuigingen zo bij, dat ze passen binnen de politieke agenda. Dan wordt religie een handig instrument om macht te organiseren, te versterken en te handhaven. Helaas bevindt Baudet zich met zijn ‘religieuze laag’ in het gezelschap van Orban in Hongarije, van de ayatollah’s in Iran, van Poetin in Rusland en Netanyahu in Israël.

Ik mag hopen dat a.s. woensdag genoeg mensen door deze religieuze verlossersretoriek heen prikken. Het gaat woensdag over een politieke keuze en dus over de vraag aan wie we macht en vermogen tot compromissen toevertrouwen. Laat geloof en religie daar maar buiten.

Print Friendly, PDF & Email

1 reactie

  1. Ter aanvulling: is christelijke politiek niet een contradictio in terminus? Als ik het goed begrepen heb was Jezus wars van politiek.

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*


Frilco Philippines Corporation Hazardous Waste Transport Laguna clickonetic best photobooth photo-coverage laguna Free themes elementor pro web services web development