bestnyescorts.com Manhattan Escorts girllookup.com Long Island Escorts
Home » Columns » Herder, waar zijn je schapen?

Foto Dennis van Zuilekom

Herder, waar zijn je schapen?

Via stembus (recent Ierland) of in feitelijk gedrag: wereldwijd laten katholieken zien dat zij op het terrein van huwelijk en seksualiteit geen behoefte hebben aan gedetailleerde kerkelijke regelgeving. Daarachter zit ook een theologische intuïtie, zegt René Grotenhuis. De waarheid van het praktische leven is niet voor eens en altijd in beton te gieten. Ze is bewegelijk als de met ons meetrekkende God zelf. Kerkleiders die dat niet inzien, zijn als herders zonder schapen.

Door René Grotenhuis

Herders zonder schapen. Zo moeten de Ierse bisschoppen zich in dit schapenrijke land twee weken geleden gevoeld hebben na de uitslag van het referendum over het homohuwelijk. In groten getale besloot de katholieke bevolking van Ierland ‘ja’ te zeggen tegen het voorstel om ook in hun land het homohuwelijk toe te staan.

Ik weet niet of de bisschoppen zichzelf vooraf nog een kansje toedichtten in hun pleidooi om openstelling van het huwelijk voor homo’s en lesbiennes te voorkomen. De cijfers over het aantal katholieken dat regelmatig ter kerke gaat, waren de afgelopen jaren al heel fors gedaald en het seksueel misbruik heeft in dit land hard ingehakt op de geloofwaardigheid van de kerk. Misschien was, in die context, hun inzet voor het behoud van het huwelijk als exclusief voor vrouw en man al bij voorbaat kansloos en tegen beter weten in.

Geboortebeperking

Het doet me denken aan een ander referendum, alweer een paar jaar geleden, op de Filippijnen. Daar had de katholieke kerk zich decennia lang verzet tegen het opnemen van geboortebeperking in het basispakket van de gezondheidszorg. Uiteindelijk kwam er ook daar een referendum aan te pas. Daaruit bleek dat, met een nog grotere meerderheid dan in Ierland, de katholieke bevolking haar bisschoppen in de steek liet. Ruim zeventig procent van de Filippino’s stemde voor opname van anticonceptie in het pakket. Ook daar moesten de bisschoppen constateren dat ze, tenminste op dat punt, herders zonder schapen waren. In de Filippijnen doet dat overigens niets af aan de katholiciteit van het volk, getuige het enorme enthousiasme waarmee Paus Franciscus onlangs werd ontvangen.

Democratie

Met grote regelmaat wordt in dat verband de stelling verkondigd dat de kerk geen democratie is. Dat het niet zo kan zijn dat de meerderheid bepaalt wat er gebeurt, dat de kerk gebonden is aan wetten en geboden, die ze in het Evangelie heeft overgeleverd gekregen. De referenda in Ierland en op de Filippijnen laten zien dat mensen hun stem laten horen. Als het niet binnen de kerk kan, dan wel langs andere weg. En waar het niet via de stembussen gaat laten mensen in hun gedrag zien dat ze op het terrein van huwelijk en seksualiteit geen behoefte hebben aan gedetailleerde kerkelijke regelgeving. Over fundamentele waarden als liefde en trouw en het belang daarvan blijken katholieken, jong en oud, praktiserend en niet praktiserend, redelijk gemeenschappelijk te denken. Maar in welke vorm je dat doet, in een huwelijk of samenwonend, of je dat in een hetero- of homorelatie doet, daarover hebben ze veel minder eenduidige opvattingen.

Theologisch dubieus

In die kerkelijke leer over huwelijk en seks zit een opvatting van onveranderlijkheid die ik niet alleen sociologisch ongefundeerd vind, ze is ook theologisch dubieus. Een van de sterkste beelden in de joods-christelijke traditie is die van een God die met zijn volk meetrekt: waar zijn mensen zijn, daar is Hij. In het slavenhuis van Egypte, in de woestijn, in het beloofde land, in de ballingschap, in steeds wisselende omstandigheden verbindt Hij zich aan het volk Israël. Paulus reist het halve Middellandse Zeegebied af in de gelovige zekerheid dat hij niet alléén onderweg is. En Augustinus zegt dat wij niet God vinden, maar dat Hij ons zoekt en vindt.

Het beeld van een waarheid als een vaste woonplaats waarin je je voor eens en altijd zou kunnen vestigen past daar niet goed bij. Dat spoort niet met een God die voortdurend op weg is om ons te zoeken waar we ons ook bevinden.

Wanneer God ons vindt, spreekt Hij ons aan, roept Hij ons op tot bekering, tot anders en nieuw leven. Je verandert niet door de ontdekking van een onwrikbare waarheid, maar in de ontmoeting met een meewandelende God. Bekering wil niet zeggen dat we alsnog, via een omweg, gevangen raken in een in beton gegoten waarheid. Bekering wil zeggen op weg gaan met Hem die altijd op weg en in beweging is.

Tragisch beeld

Bisschoppen als herders zonder schapen: het is vooral een tragisch beeld. Het is het beeld van goed bedoelende leiders die in zichzelf en hun eigen aannames gevangen zitten. Ik hoop dat het Ierse referendum stof tot nadenken is voor de bisschoppensynode over huwelijk en gezin die in het najaar in Rome zijn tweede ronde ingaat. Misschien moeten de bisschoppen, voordat ze over huwelijk en gezin gaan praten, eerst maar eens met elkaar over hun eigen herderschap praten en zich afvragen waar de schapen zijn gebleven.

 

Print Friendly, PDF & Email

4 reacties

  1. Vox populi vox Dei.
    Ik weet dat je daar niet alles aan kunt ophangen maar als er zo duidelijk en vaak signalen zijn, moet je je dan niet eens achter je oren krabben – of willen luisteren.
    Ik denk nu aan het referendum in Ierland: heel duidelijk en hoelang is dat nu al bezig. We weten van homoseksualiteit meer dan een paar generaties terug, neem dat onder ogen en beroep je niet op de Bijbel die homoseksualiteit niet als zodanig, als aard behandelt. Zij gaat over hetero’s die homo doen. Maar dat in hier niet aan de orde.
    Ik denk ook aan he symposium over huwelijk en gezin komend najaar. Ik heb naar aanleiding van de enquête daarover Mt 19(goed bekeken en zag tot mijn verbazing dat MT 19,8 verkeerd wordt vertaald! Je gelooft je ogen niet. Het gaat te ver dit hier nu dor te nemen maar als je goed vertaalt staat er “Omdat Mozes jullie in geval van verstarring van uw hart, u heeft toegestaan …” d.w.z. als de relatie echt vast is gelopen mag je (geldig) scheiden. De kerk(leiding) ontneemt zich de gelegenheid om pastoraal te aanwezig te zijn, er bij te staan, en de betrokkenen niet als volwaardig gelovigen te waarderen. Over hun rug heen.
    Ik hoop dat ik het adres van dat artikel mag noteren voor hen die er voor willen gaan zitten: http://www.overgeloof.info via de link “Natuurwet” of “Wat God heeft verbonden” in een eenvoudiger versie, die typisch alleen op dat punt ingaat. De links staan onder de inhoudsopgave van het boek.

  2. rene Grotenhuis

    beste Paul, Dank voor je reactie. Je redenering veronderstelt een doorgeven van waarheden in ongewijzigde vorm en inhoud. Ik denk dat dat niet het geval is, maar ook dat het theologisch gezien een beeld van God veronderstelt als onverancderlijk onbeweeglijk en onbewogen.
    Geloven beweegt zich tussen enerzijds een God die zich aanpast aan ons en een God die zich van ons niets aantrekt. Geloven gaat voor mij over de dialoog het God die Zijn uitdagingen en verwachtingen voor ons heeft en die tegelijk oog en oor voor ons heeft.

  3. Het betoog klinkt heel aannemelijk. Daarin schuilt dan ook precies het probleem. Dat de door de bisschoppen, als opvolgers van de apostelen, gegeven richting (momenteel) niet geaccepteerd wordt, wil toch niet zeggen dat die richting verkeerd is. Zou het voor de mensen niet eerder een eyeopener zijn, wanneer zij zich door die in alle liefde van de Heer en geïnspireerd door de Heilige Geest gegeven richting zouden laten leiden? Zou het, anders gezegd, echt zo zijn dat waar de massa naar toe gaat per se het juiste doel is? Trouwens, is de samenleving de afgelopen vijftig jaar nu echt zo veel gelukkiger geworden van die zelf gekozen richting op seksueel gebied?

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*


Frilco Philippines Corporation Hazardous Waste Transport Laguna clickonetic best photobooth photo-coverage laguna Free themes elementor pro web services web development