Home » Columns » Hoop

Hoop

We beleven vreemde tijden en je zou er makkelijk gedeprimeerd van kunnen raken. Maar er zijn ook redenen voor hoop. Het meest hoopgevend is misschien wel de dood.

Door Lisette Thooft

Ik reisde per auto naar het zuiden van Frankrijk om een schrijfworkshop te geven en onderweg werd ik bedroefd, want het was overal zo droog, zo droog. Overal zag ik verdorde struiken en bomen die al veel te veel blad verloren waren. Iemand vertelde: de druiven zijn te klein dit jaar, hun schilletjes te dik, er zit te weinig sap in. Toch waren de meeste deelnemers aan de schrijfworkshop gewoon met het vliegtuig gekomen, want ja, dat kost bijna niks en met de auto duurt zo lang, en vliegschaamte, daar hebben we het niet over, dat is moralisme, anderen de les lezen, bah.

Bijbelse plagen

Het jaar 2019 zal de geschiedenis in gaan als het jaar waarin het ons allemaal aan den lijve duidelijk werd hoe urgent en reëel het klimaatprobleem is. Nooit eerder was het 40 graden geweest in ons land en dat hoort ook helemaal niet, daar kunnen we niet tegen. Er waren Bijbelse plagen zoals de eikenprocessierups en er zullen er vele volgen.

Om me heen en in de krant en op de televisie zie ik gebeuren wat er dertig, veertig jaar geleden werd voorspeld: we maken de boel kapot, de natuur gaat ten onder aan onze overconsumptie. De voorspellingen komen uit, misschien niet precies zoals ze gedaan werden, maar wel zo ongeveer. De zeeën zitten vol plastic en dat krijgen we zelf ook binnen en niemand weet wat dat doet met ons lichaam. Steeds meer landbouwgrond wordt onvruchtbaar door kwistig gestrooide chemicaliën. De bijen sterven uit… Nou ja – u kent het verhaal.

En al die verwoesting gaat gewoon door als een enorme mammoettanker want zodra er iemand een maatregel wil nemen om er iets aan te doen, komen er boze belangengroepen in het geweer. Stikstofbeleid? Nee, we moeten bouwen, want de mensen willen steeds grotere huizen. Veestapel halveren? Nee, dat kunnen we de boeren niet aandoen.

Golf van spiritualiteit

Het zijn vreemde tijden want aan de andere kant zie ik ook een golf van spiritualiteit die steeds groter wordt en steeds normaler, en die steeds meer doordringt tot in de haarvaten van de cultuur. Wat wij veertig jaar geleden schreven in obscure new age blaadjes gedrukt op grauw kringlooppapier, staat nu elke dag in grote kranten. Veel jongeren van nu hebben een heel andere kijk op het leven – ze willen geen glanzende carrière maar werk naar hun hart. Ze eten vegan en doen yoga en de vipassana-retraite-centra hebben wachtlijsten, zo populair zijn ze.

Genade

Ik las een uitspraak van de westerse mysticus Michael Roads: oude mensen raken verstard in hun gewoonten. Alleen de dood kan ons ervan verlossen, en daarom is de dood een vorm van genade.

En daarom is de dood ook onze hoop. Alles gaat dood, de vliegers gaan dood, de vleeseters gaan dood, de graaiers gaan dood, de boze boeren gaan dood, al onze ego’s sterven. En door de gezegende evolutie zijn de nieuwe boorlingen toch altijd een beetje anders, een beetje bewuster, een beetje liefdevoller en vrijer dan wij.

Leve de dood.

Print Friendly, PDF & Email

2 reacties

  1. Als wij nu collectief afzien van de auto (plus caravan), camper, onze rechten op aanvullend pensioen, en dus genoegen nemen met AOW, dan kunnen boeren in ons land, agrarische multinationals enz. deels ontslagen worden van financiële verplichtingen die ontstaan door leningen die ze bij overgang naar ‘n circulaire landbouw en economie niet meer kunnen nakomen. Maar hoe organiseer je die kapitaalvernietiging zonder dat banken en andere kapitaalbezitters er slapende rijker van worden en alles op huidige voet voortgaat? Moeilijk? Een rechtschapen bemiddelaar/instantie lijkt nauwelijks te vinden. Vernietiging van alle datasystemen waarin de financiële rechten en plichten van mensen en organisaties zijn opgeslagen, lijkt nog het meest snelle succes te kunnen boeken, want mensen regelen niet vrijwillig én democratisch op grote schaal de vernietiging van hun rechten. Welke dood biedt dus hoop: ons persoonlijk sterven als het misschien al te laat is voor ‘n vreedzame economische transitie, of die van ‘n (vluchtelingen-, godsdienst- of kern)oorlog? In Rusland, de VS, India, Pakistan, Iran, Israël enz. werken ze al aan ‘n nieuwe generatie kernbommen voor ‘precisiebombardementen’. Ik blijf dan toch maar liever hopen op herkerstening: individueel zoveel mogelijk sterven aan ons Ego door onze liefde voor Christus Jezus en elkaar weer centraal te stellen. Immers: de liefde (voor Jezus) is De Weg én onze enige redding! Maar waar blijft de Kerk?

  2. Thanks voor je taal en het toevoegen. Zal je rustig absorberen in positieve innerlijke beleving.

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*