Home » Bijbels » Hup, het leven weer in

Hup, het leven weer in

Soms zie je het even, kun je het bestaan bevatten, krijgt het leven glans. Geen wonder dat we dergelijke ervaringen willen vasthouden. Maar zo werkt het niet. Mystici weten dat ook en waarschuwen ons om niet in de godservaring te willen blijven hangen. We moeten afdalen van de berg. Hup, het gewone leven in. Daar en dan kan de godservaring vruchtbaar zijn.

Door Marga Haas

Bij Lucas 9,37

Jezus en drie van zijn leerlingen hebben boven op een berg een godservaring. Mozes en Elia verschijnen en Jezus verandert voor het oog van zijn leerlingen van gedaante. Blinkend wit worden zijn kleren en zijn gezicht straalt. Petrus wil de ervaring vasthouden. “Laten we drie tenten bouwen.” Maar het gebeuren loopt als zand tussen zijn vingers door.

Wie ooit iets geproefd heeft van God, van het Zijn zelf, van de diepere dimensies van ons bestaan, die zal het herkennen. Ach, kon het maar zo blijven, deze vrede, deze volledige rust, dit licht, deze kalmte. De ervaring is zo zoet en je voelt je zo liefdevol, zo compleet. Het licht van de ervaring geeft je hele bestaan, hét hele bestaan, zo’n prachtige glans. Vanzelf dat je dit wilt vasthouden. “Laten we drie tenten bouwen.”

Dat vasthouden kent ook andere vormen. Je keert terug naar de plek waar het gebeurde, je draait dezelfde muziek, je zoekt dezelfde persoon op. Maar je zult zien: dat werkt allemaal niet. De ervaring werd je tóen gegeven. Het was een geschenk voor dat ene moment.

De mystici hameren er voortdurend op. Je moet niet in de godservaring willen blijven hangen, maar hup, het leven weer in. Om het in de landschappelijke taal van Lucas te zeggen: je kunt niet op de berg blijven, je moet weer afdalen. Je moet het dal weer in. Het dal, waar zich het gewone dagelijkse bestaan afspeelt met zijn gedoe, zijn ditjes en datjes. En midden in dat hele gewone leven, kan die ervaring vruchtbaar worden – maar alleen als je haar niet wilt vasthouden.

Zintuigelijke schors

De zestiende-eeuwse Spaanse mysticus Johannes van het Kruis spoort ons aan de zintuiglijke laag volledig van de ervaring af te pellen, zodat alleen de geestelijke inhoud overblijft. Als je alleen maar voor ogen houdt wat je ‘gezien’ hebt (of gehoord, gevoeld, geroken of geproefd) en daarnaar terugverlangt, dan staar je je nog altijd blind op de buitenkant van wat je medegedeeld is. Maar daar is de ervaring je niet voor gegeven. Er wordt jou iets aangereikt vanuit een diepe dimensie. Die inhoud heeft een zintuiglijke schors, maar dat is slechts de verpakking. Ontdoe de ervaring van die verpakking en kijk wat erin verborgen zit, wat de kern ervan is.

De ervaring is je gegeven opdat die jou stap voor stap transformeert. Je hebt iets ervaren van het wezen van het bestaan zelf. Van de kern van jouw bestaan, van het bestaan van ieder mens. Die ervaring kan jou van binnenuit omvormen – van binnenuit naar buiten toe. In het diepste van jezelf heb je iets waargenomen en dat zet op alle lagen van je bestaan verandering in gang. Je hebt iets gezien van het wezen van alles en dat kan niet anders dan je hele bestaan doordesemen, doorstralen.

De ervaring was een geschenk voor dat ene moment. Wie de ervaring-als-ervaring kan loslaten, die maakt ruimte voor het wezen van de ervaring om zich te verankeren in de rotsbodem van je bestaan. Juist zo kun je de ervaring meenemen je dagelijkse leven in en haar daar vruchtbaar laten zijn. Kun je ervan uitdelen zonder dat ze daarvan minder wordt.

———————–

Marga Haas publiceert elke twee weken een korte overweging bij een bijbeltekst op haar blog ‘Parelduiken in de bijbel’. Zie: www.margahaas.nl.

Marga Haas begeleidt van 16 t/m 18 oktober 2019 de retraite ‘Leven van binnenuit’ in het Dominicanenklooster in Huissen. Twee dagen in monastieke omgeving tijd om je te bezinnen op je leven aan de hand van bijbelverhalen, mystieke teksten en beeldende kunst. Meer info, zie de website van Klooster Huissen.

 

Print Friendly, PDF & Email

1 reactie

  1. Alles is voorlopig, maar woorden, formuleringen doen er wel degelijk toe. “Niet in de godservaring blijven hangen” en “De ervaring als ervaring loslaten” zijn aardige probeersels, maar eigenlijk onzinnig. De godservaring treedt immers alleen op als je ultiem ont-hecht bent aan je Ego en al zijn behoeften en verlangens. (In de eerlijke reflectie op het gebeurde ‘om niet’ wordt dat ook duidelijk; zo niet, dan is die reflectie nog niet diep genoeg gegaan!) Een ander of jijzelf hoeft je dan ook niets meer af te nemen of voor te schrijven om los te laten. Je het gebeurde – het geraakt zijn door God – herinneren is juist goed, omdat langs die weg (leerproces) de bevestiging, erkenning van je zelf als gevolg van die goddelijke totaalaanraking weer enigszins opgeroepen kan worden, en zijn helende werking doen. Juist door die herinnering en de reflectie erop beklijft ze pas, teneinde deel te worden van ‘de grond onder je voeten’ voor je zijn-in-de-wereld. Anderen voorschrijven wat ze met hun godservaring moeten doen, kan dus eigenlijk niet, al meenden would-be geestelijke leiders eeuwenlang dat dit moest (omdat het hen zo altijd is voorgehouden door lieden die geestelijke macht nastreefden van de clerus c.s.). Een gewaarschuwd en gelouterd mens telt echter voor twee, en laat zich niet graag bedotten door lieden die zichzelf mystiek superieur achten. Nee, de eigen ervaring en reflectie moet je je niet laten afnemen, want leidt tot chaos en uiteindelijk tot waanzin enz.

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*