Home » Columns » Islamitische synagoge

Islamitische synagoge

Je komt het vast nog wel tegen: religieuze scherpslijperij of neerbuigend gepraat over Boeddhabeelden in de tuin. Ondertussen worden we steeds meer wereldburger, mixen de culturen en is de religieuze onwetendheid zo ver voortgeschreden dat vervaging van grenzen onvermijdelijk is. Heerlijk, vindt Lisette Thooft: Laten we er gewoon een rommeltje van maken. Het nou eens niet weten. Minstens een paar eeuwen lang. En dan kijken hoe het gaat.”

Door Lisette Thooft

Ik was een huisje aan het bezichtigen en realiseerde me dat het pal naast een synagoge stond. “Dit is niet de liberale synagoge, hè?” vroeg ik aan de makelaar die me rondleidde. Een retorische vraag, want ik wist het antwoord. Maar het had me leuk geleken: als ik dit huis kocht, zou ik in een liberale synagoge vast wel eens naar binnen durven wippen om een kijkje te nemen.

“Nee, het is de islamitische synagoge,” zei de makelaar, een tengere jongeman met een strak pantalonnetje en grote puntschoenen. “Dat staat erop.”

Het duurde even voordat het tot me doordrong. Op de een of andere manier waren die klanken – ‘islamitische synagoge’ – zo harmonieus dat ze gladjes mijn oren binnengleden. Maar toen schudde ik mijn hoofd. “Nee joh,” zei ik. “Dat bestaat helemaal niet.”

“Nou ja, of de Israëlische,” zei de makelaar. “Kan ook. Voor mij is het allemaal hetzelfde.”

“Ha ha,” zei ik, “was het maar waar.” En dat we ook een joodse moskee hadden. En een hindoeïstische mis. En een katholiek zenklooster. Dat laatste is overigens al het geval – veel kloosters doen aan zen. Maar verder schiet het met de oecumene niet erg op. De trend is eerder de andere richting op, ‘eigen kerk eerst’ – net zoals nationalisme poplulair is.

De realiteit is intussen juist dat we steeds meer wereldburgers worden. We reizen lustig de wereld rond, we gaan steeds meer relaties aan met mensen uit andere landen en culturen, niemand eet meer alleen Hollandse pot. We mixen en mengen uit volle borst, ook spiritueel. Vroeger hoorde je nog weleens iemand klagen over het ‘shoppen’ van de nieuwe spiritueel, of geringschattend praten over de oppervlakkigheid van een Boeddha als tuinkabouter, maar dat hoor ik niet meer zo vaak. Gelukkig. Want mixen is natuurlijk veel beter.

Een heel eigen, afgebakende religie met eigen regels en riten – betekent dat in feite niet dat je meent te weten hoe het moet, contact maken met de geestelijke wereld? Of zelfs: hoe het moet, goed leven? En hoe kun je dat nou in godsnaam weten? Iedereen probeert maar wat.
Het bevalt me wel, die onwetendheid van zo’n jonge makelaar. Ik ben voor totale vervaging van alle religieuze grenzen. Laten we er gewoon een rommeltje van maken. Het nou eens niet weten. Minstens een paar eeuwen lang. En dan kijken hoe het gaat.

Ben trouwens weer eens naar de rk kerk geweest. Ik vond het ontroerend dat ik na mijn verhuizing een brief kreeg van de parochie. Of ik erbij wilde horen. Ja natuurlijk, ik wil altijd overal bij horen. Dus toen ik op een zaterdagavond kerkklokken hoorde beieren, wipte ik naar binnen om een kijkje te nemen. Het was een moderne maar toch sfeervolle kerk met mooi kaarslicht, er was een fijne mis met prettige gezangen en ik werd er lekker zen van. Een tobberige priester zei dat hij niets zou zeggen over de misbruikschandalen in de rk kerk, maar dat het erg was. Heel erg.

Ik had met hem te doen. Ik wenste hem veel boeddhistische, islamitische, joodse, multireligieuze, bijgelovige en ongelovige parochianen toe.

Print Friendly, PDF & Email

1 reactie

  1. Wat een lichtvoetig en inspirerende bijdrage. Ja laten we er een rommeltje van maken, stoppen met het ‘een is beter dan het andere’, of, het ene is het enige juiste!

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*