Home » Columns » Ja, ik wil scheiden

Ja, ik wil scheiden

Helpt het in je huwelijk om scheiden als een no-go area te beschouwen? Annemarie Scheerboom vindt van wel. Marinus van den Berg plaatst daar enkele vraagtekens bij. Lisette Thooft is van mening dat getrouwd blijven tegen heug en meug meer ongelukkigheid oplevert dan scheiden.  “Ik kan erover meepraten en dat doe ik graag.”

Door Lisette Thooft

Wat was ik als tiener opgelucht toen mijn ouders gingen scheiden en er een eind kwam aan de ijzige sfeer in huis. Met mijn moeder en jongere broertje verhuisde ik naar een flat en daar hebben we in de twee jaar dat we er woonden, niet één keer ruzie gehad. Ook met mijn vader, die een vrijgezellen-verdieping betrok in de stad, verbeterde de relatie.

En wat was ik opgelucht toen ik zelf gescheiden was, een halve eeuw later. We hadden alles gedaan wat we konden, in verschillende soorten relatietherapie: daardoor was in elk geval de scheiding gelukt. We gingen vredig en soepel uit elkaar. Mijn ex vond snel een nieuwe vriendin en bloeide op. Ook voor mij was het goed: vanaf de eerste dag alleen was mijn chronische slapeloosheid voorbij. Iets later bleek ook mijn chronische eczeem als sneeuw voor de zon verdwenen.

Annemarie Scheerboom is vier jaar getrouwd en weet zeker dat ze bij haar man zal blijven tot de dood hen scheidt. Marinus van den Berg zet er een vriendelijke kanttekening bij: er is ook een andere werkelijkheid, waarin scheiden minder ongelukkigheid oplevert dan getrouwd blijven tegen heug en meug.

Ik kan erover meepraten en dat doe ik graag.

Scheiden de norm

In mijn familie is scheiden de norm. Overgrootouders van mij waren al gescheiden: een grootmoeder van mijn moeder was zelfs twee keer gescheiden, en dat vóór de oorlog. Ook een stel grootouders van mijn vader was gescheiden. Mijn oma van vaderskant was nog maar kort getrouwd toen haar man wegliep om nooit meer terug te komen. Mijn grootmoeder aan de andere kant stierf jong in een jappenkamp; ze had de moed opgegeven, zei men, omdat haar huwelijk was mislukt. Daaruit kwamen dan mijn ouders voort en natuurlijk zijn ook zij gescheiden. Mijn moeder hertrouwde en scheidde daarna nog een keer.

Leve het onontbindbare huwelijksverbond, schrijft Annemarie Scheerboom. Want wat God heeft samengevoegd, scheide de mens niet.

Maar is God een God van de boterbriefjes? God is een God van liefde. Het gaat niet om getrouwd blijven, het gaat om leren liefhebben.

En bij liefhebben hoort afwijzen. Je kunt niet leren liefhebben als je geen mogelijkheid hebt om openlijk af te wijzen. Je kunt de liefde niet leren als je nooit hebt ervaren wat het is om afgewezen te worden en daar overheen te komen, om te vergeven, jezelf te vergeven, en jezelf weer open te stellen voor een ander mens.

Veiligheid

Er zijn talloze manieren waarop echtgenoten elkaar kunnen afwijzen en toch netjes getrouwd blijven, voor de kinderen, voor de kerk, uit angst voor eenzaamheid, om wat voor reden dan ook. Vaak zie je stellen kibbelen en vitten tot het bittere eind. Of de een is lamgeslagen en de ander boos. Dat zijn extreem onveilige situaties, voor de ziel. Als je het niet kunt oplossen met relatietherapie kun je beter scheiden, want dat brengt veiligheid op een diepere laag. En alleen in veiligheid kunnen wij onszelf ontwikkelen, leren mens te zijn.

Volgens mij is elke relatie, hoe kort die ook duurt, een stuk van dat eindeloze, trage en lastige leerproces van het leven zelf, het leerproces van de liefde, waarin we alsmaar onszelf tegenkomen en door de moeilijkheden en de afwijzingen heen steeds dichter bij onszelf komen, steeds echter worden, zodat we steeds oprechter contact leren maken met elkaar. Met elke scheiding ontdekken we weer hoe essentieel het is om onszelf en elkaar te vergeven en lief te hebben. Ja, dat is wat ik wil.

Print Friendly, PDF & Email

2 reacties

  1. Ik heb dankzij mijn scheiding een tweede kans gekregen in mijn leven.ik heb zeer gelukkige en liefdevolle jaren gekend met mijn tweede partner.
    Spijtig genoeg is hij zes jaar geleden gestorven.
    Daarvoor was ik 25 jaar getrouwd.Ik was toen innerlijk verteerd door diepe eenzaamheid.
    Mijn ex heeft ook zijn weg gevonden!
    God is mij genadig geweest!

  2. Een zeer logische en menselijke reactie. (De ouders, groot- en overgrootouders van mijn moeder zijn gescheiden; mijn ouders gingen uit elkaar toen hun kinderen – elf stuks – tussen de twaalf en een jaar oud waren; ook mijn broer en drie v.d. zes zussen zijn eens of meermaals gescheiden; drie kinderen overleden voor hun 22e.) Mijn vraag is echter: waar blijft hier de inbreng en betekenis van het Evangelie van J.Chr., toch ontworpen voor de armen? Als Jezus en Zijn voorbeeld alleen gelden voor de happy en wealthy few wier leven van een leien dakje gaat, dan kan men ze gevoeglijk afschrijven.

    Vandaag lezen en overwegen we in de kerk Mat. 5, 38-42, U weet wel: ‘Oog om oog, tand om tand’, of: ‘Ik zeg u geen weerstand te bieden aan het onrecht ( ) als iemand u op de rechterwang slaat, keer dan ook de andere toe ( ) als iemand u vordert één mijl mee te gaan, ga er twee met hem’, enz. Nee, dát kan én zal niet, hoor ik menigeen denken/zeggen. Toch, vrede bewaren kan alleen als jezelf innerlijke vrij bent, vrede hebt. Daarvoor is onthechting, liefdevolle overgave nodig die je kunt leren, inoefenen door de Weg van Christus naar bekering te gaan, en daarmee je hardheid des harten (Mat. 19, 4-8) overwinnend, dag na dag meer. Wie goede (christelijke) huwelijksvoorbereiding afwijst, rest vast niets anders dan de bovenstaande wereldse, al te menselijke logica van mevr. Thooft. Maar het kan ook anders: met God in Christus, en je kruis opnemend A.M.D.G.!

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*