Home » Annemarie Scheerboom » Klein, klein kleutertje, wat doe je in mijn hof?

Foto Aaron Mello.

Klein, klein kleutertje, wat doe je in mijn hof?

Het liefst houd je als opvoeder je kroost dicht bij je, maar soms moet je optreden, vindt Annemarie Scheerboom, al is het met pijn in het hart. Daarbij neemt zij een voorbeeld aan überpedagoog God, die zijn eerste kinderen ook zijn tuin uitzette omdat ze stout waren.

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

Met slechts twee jaartjes ervaring als ouder probeer ik Onze Vader als voorbeeld voor ogen te houden. In situaties waarin ik het even zelf niet meer weet vraag ik me dan af wat Hij gedaan zou hebben. Met een koppige peuter in huis is wat Vaderlijke raad zeer welkom. En ik besef dan des te meer hoe het voor Hem moet zijn met ons als koppige kinderen.

Op een doordeweekse donderdagavond was ik met mijn tweehoofdige kroost alleen in huis. Het was een gemoedelijk sfeertje, de kinderen waren tevreden en ik daarom ook. Omdat man David niet heel vaak ’s avonds weg is, voelde het als een ‘als-de-kat-van-huis-is’-feestje, dus avondeten ging lekker in fases met tussendoor ruimte voor Daniël om wat te spelen. Zo ook in de keuken, waar hij theezakjes op verschillende hoopjes aan het stapelen was. ‘Dat doet hij mooi’, dacht zijn trotse moeder. Ik ging op mijn gemakje mijn gangetje en liet hem zijn gang gaan, met in het achterhoofd dat ik er later wel op toe zou zien dat hij zijn troepjes zou opruimen.

Maar toen ik na het eten de keuken inliep trof ik tot mijn verbazing een bijna opgeruimde keuken aan. Keurig, hoor! Maar waar zijn de theezakjes gebleven? Op hun oorspronkelijk plek zag ik… helemaal niks! Erg grappig, hoor. In eerste instantie was ik niet te beroerd om een paar voor de hand liggende verstopplekken na te lopen, maar toen ze daar ook niet bleken te liggen, riep ik mijn kleine ter verantwoording. Of hij even kon vertellen waar de theezakjes waren. ‘Weg!’ zei hij met een stralende glimlach. ‘Ja, dat is juist het probleem!’ zei ik. ‘Kun je even laten zien waar ze zijn gebleven?’ ‘Ja, dat is goed!’ antwoordde meneer die naar het kastje met de afwasspulletjes liep en deze vervolgens vrolijk uit het kastje begon te halen. Toen heb ik hem op de gang gezet.

Tuin uit

Door de deuren heen was zijn gehuil te horen. Mijn moederhart breekt dan een beetje. Ik vroeg me af of ik er met zo’n time out wel goed aan deed. Er zijn tegengeluiden die zeggen dat je de relatie met je kind zo beetje bij beetje zou schaden. Zou dat zo zijn? Dan is de vraag of dit een probleem is. Een relatie kan toch ook weer hersteld worden? Bovendien zette überpedagoog God zijn eerste kinderen ook zijn tuin uit omdat ze stout waren, waarbij ik me dan alsnog afvraag of Hij dit deed of dat zijn kinderen dat zelf deden: tenslotte zijn de regels in huis of tuin duidelijk en kiezen de kinderen ervoor om deze te breken. Een logische consequentie lijkt me dan dat, als de regelbreker nog steeds in een stemming van het regelbreken is, hij of zij uit de ruimte waarin die regels gelden verwijderd wordt. Maar hoe het ook zij, als ouder houd je het liefst je kroost dicht bij je. Zo lijd je samen.

‘Daniël, ga je tegen mama sorry zeggen dat je de theezakjes hebt kwijtgemaakt?’ Een soort van ‘sorry ehh theezakjes kwij-gemakt’ kwam eruit en na een dikke knuffel en een kus was het weer goed. Vanbinnen vierde ik een feestje, net als dat een vader zou doen van wie de verloren zoon teruggevonden was (Lucas 15,32).

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*