Home » Columns » Klein wit autootje

Klein wit autootje

Lisette Thooft kocht een andere auto. Een mooie metafoor voor het ego, zegt ze. Heel bijzonder, zo’n klein wit autootje. Of toch niet? Laten we niet in zelfmedelijden vervallen bij iedere krenking van ons ego, maar laten we wel met compassie naar onszelf kijken, van welk formaat we ook zijn. Dat is veel heilzamer. 

Door Lisette Thooft

Er moest een beter autootje komen en ik had mijn zinnen gezet op een witte. Een klein wit autootje wilde ik, dat vond ik bijzonder, eigenlijk zelfs spiritueel, dat paste goed bij mij. “Het is geen wit, het is parelmoer,” zei de autoverkoper en ik straalde. Zie je wel.

Toen ik hem had, zag ik pas hoe ontzettend veel kleine witte autootjes er zijn. Waar je maar kijkt, zie je er een rijden of staan. Eens wachtte ik voor de wasstraat in een rij van vier kleine witte autootjes.

Dat vond ik een mooie metafoor voor het ego. Auto betekent zelf en ook mijn ego wil zichzelf graag bijzonder vinden en speciaal. En toch is het een doodgewoon, gangbaar, doorsnee egootje.

Mijn moeder had ooit een hondje, Michou geheten, dat een enorme allemansvriend was. Toen ze op haar sterfbed lag en veel bezoek kreeg, sprong dat hondje kwispelend tegen iedereen op. Veel mensen zeiden dan vertederd en gevleid: “Ja Michou kent mij, en wij hebben een speciale band, hè Michou?”
Allemaal kleine witte autootjes.

Beetje pijn

Een tijdje terug werd ik geïnterviewd door Medina Schuurman en Isa Hoes voor hun nieuwe boek over mooi oud worden en het werd het soort vertrouwelijke gesprek waarin je dingen zegt die je zelf verbazen.
“Soms vraag ik me af waarom ik na mijn scheiding in dit stadsappartementje van zesenvijftig vierkante meter ben beland”, bekende ik. “Waarom heb ik zo weinig ruimte voor mezelf gecreëerd?”
Ze keken me afwachtend aan. “Ja, waarom?”
Ik had het antwoord eerlijk gezegd niet paraat. Maar ik deed mijn mond open en er kwam uit: “Omdat ik zo klein bén. Punt.”
Daar zit ik nog steeds op te kauwen; het doet een beetje pijn aan mijn ego. Maar ik kan er niet omheen. Dit huisje past precies bij mij en bij mijn leven nu. Het is gewoon mijn formaat.

Zelfcompassie

Er is een essentieel verschil tussen zelfmedelijden en zelfcompassie, een verschil dat niet iedereen kent. Bij zelfmedelijden zonder je jezelf af van de andere mensen. Je zegt zielige dingen tegen jezelf zoals: “Dat moet natuurlijk MIJ weer overkomen, dat heb IK weer, het kan ook nooit eens goed gaan bij mij…” Je ziet jezelf als afgescheiden van de rest, een apart en zielig wezentje, bijzonder.

Bij zelfcompassie weet je juist dat je erbij hoort en dat het heel gewoon is wat je overkomt: “Ik ben een mens en alle mensen hebben het moeilijk, dus ik ook.” Common humanity noemt Kristin Neff dat, de Amerikaanse psychologe die in zelfcompassie is gespecialiseerd. Ik ga met zelfcompassie naar mijn kleine witte autootje kijken. En naar mijn huisje. En naar mezelf.

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*