bestnyescorts.com Manhattan Escorts girllookup.com Long Island Escorts
Home » Columns » Kwijt

Foto Cyber-Andi

Kwijt

“Ik dacht dat ik weinig aan bezit hechtte”, zegt Erik Borgman. Maar nu zijn pc gehackt is – gegijzeld zeg maar – beseft hij waaraan hij wel degelijk hecht: zijn teksten. “Voor iemand als ik zijn die een stuk van mijn ziel”. Een mooie oefening in loslaten? Tja, maar als het er op aan komt, willen spirituele wijsheden nogal eens aanvoelen als schrale troost. “Vooralsnog tracht ik een werkbare situatie te scheppen. Dat voelt niet aan als loskomen, maar als vastzitten.”

Door Erik Borgman

Het ergste is dat je ook nog eens denkt dat het je eigen schuld is. Dat je beter had moeten opletten. Dat je natuurlijk al veel eerder had moeten doen wat je al zo vaak is aangeraden. Dat je een kruk bent en niet van deze wereld, omdat ‘beveiligen’ geen vast item op je ‘to do’-lijst is.

Recht om geluk te hebben

Ik heb altijd geweigerd al te veel aandacht te besteden aan de sloten van ons huis of van mijn fiets. Daarmee maak je de wereld tot vijand en je huis en je bezit tot hetgeen je tegen aanvallen van deze vijand moet beschermen, vind ik. Ik voelde mij bevestigd door de verhalen van degenen van wie, ondanks alle kettingen, de fiets toch gestolen werd, terwijl ik de mijne gewoon terugvond als ik vergat hem op slot te zetten. Alsof ik met mijn bewuste zorgeloosheid een zeker recht verwierf om geluk te hebben. Maar de twijfel knaagde ook. Zullen de zorgelijken niet toch gelijk krijgen? Zal ik niet op een dag ons huis leeggeroofd vinden en dan door de politie vermanend worden toegesproken: ja maar meneer, u had ook… Zeg ik dan: ik deed dat expres niet? Durf ik dat te zeggen? En klopt het eigenlijk wel? Was en is het eigenlijk niet gewoon een kwestie van luiheid?

Cyberaanval

Enige weken geleden was er een cyberaanval op mijn computer. Zo opgeschreven kan het sensationeel lijken, maar er gebeurde op het oog gewoon wat wel vaker gebeurt: terwijl je aan het typen bent, komt er ineens een kader omhoog met een slecht leesbare tekst in gebrekkig Engels. Je klikt die weg, maar het gebeurt opnieuw, en opnieuw. Je kunt nog wel doorwerken, maar het wordt wel heel irritant en je doet maar eens een poging de tekst in het kader te lezen. Misschien wordt je daar wijzer van. Je herkent de namen van je eigen mappen en documenten waar, zo staat er, iets mee gebeurd is. Wat precies blijft onduidelijk. Je wordt gevraagd iets te doen, maar wat? Bovendien, je weet dat je nooit moet doen wat dit soort teksten van je vragen. Je zult de eerste niet zijn die op deze manier zelf zijn computer onklaar maakt.

Het was laat toen het gedoe begon. Het is nog veel later als ik mijn computer ten einde raad maar afsluit en naar bed ga. Als ik de computer na een onrustige nacht weer open, blijken alle documenten ontoegankelijk. Ik sluit mijn computer af en er wordt een deskundige bij geroepen. Je hoopt er het beste van, maar je vreest het ergste. En maar steeds die akelige vraag die in je hoofd blijft rondspoken: als het zo belangrijk is, waarom liet je het dan zo onbeveiligd, zonder back-up in de cloud?

Echt weg

Als er bij je is ingebroken en je hele huis is leeg, is dat een enorme schok. Bij een cyberaanval vindt de schok in slow motion plaats. Als hij bij ons thuis komt, is de computerreparateur optimistisch. Het blijkt echter niet te lukken in een paar uur de zaken te herstellen, dus neemt hij de computer even mee. Hij houdt ons keurig op de hoogte van de vorderingen, maar die blijken steeds maar weer erg tegen te vallen. Eigenlijk is het enige nieuws dat je misschien ‘goed’ zou kunnen noemen, dat een automatische back-up in de cloud niet geholpen had. Die zou ook besmet zijn.

Uiteindelijk schakelt het computerbedrijf iemand in die ik gemakshalve maar een ‘contra-hacker’ noem. Hij weet hoe je inbreekt in de computers van anderen, maar staat aan de goede kant. Na meer dan een week blijkt ook hij geen noemenswaardige vooruitgang te boeken. De aanvallers vragen in hun gebroken Engels losgeld in bitcoins voor de bevrijding van mijn documenten, zo weet ik inmiddels. Maar nog los van de vraag of je dat ethisch gesproken wel mag betalen, is er geen garantie dat je inderdaad de beloofde toegang krijgt tot je materiaal. Langzaam realiseer ik me dat het allemaal echt weg zou kunnen zijn. Vijftien jaar werk!

Stuk van mijn ziel

Ondertussen gaat ook het werkende leven natuurlijk gewoon verder. Gelukkig heb ik ook een laptop en een computer op het werk, gelukkig ‘hangen’ er allerlei teksten waaraan ik recent bezig was in de outbox van mijn e-mail. Maar sommige dingen zullen echt weg blijken te zijn, zo realiseer ik mij af en toe. Teksten waar ik nog volop aan werkte, die ik niemand ooit liet lezen en die ik ook nooit heb uitgeprint of van mijn werkadres naar mijn privéadres mailde of andersom. En ik zal anderen moeten vragen of ze nog teksten van mij hebben en die naar mij terug willen sturen. Ik zal geprinte teksten moeten inlezen en hoe ik ook mijn best doe, ik krijg nooit meer alles terug. Ik dacht dat ik weinig aan bezit hechtte. Maar mijn teksten, voor iemand als ik zijn die een stuk van mijn ziel.

Maar geldt dit voor anderen niet voor hun kleren, hun muziek, hun foto’s? Ik probeer, middenin de veertigdagentijd, in te zien dat ik nu de kans heb los te komen van wat mij misschien teveel vasthield en vasthoudt. Maar het lukt nog niet erg. Vooralsnog zie ik vooral op tegen al het werk dat nodig zal zijn om weer een goed werkbare situatie te scheppen. Dat voelt niet aan als loskomen, maar als vastzitten.

 

erik_borgman nw2 » Lees ook andere artikelen van Erik Borgman

 

 

Print Friendly, PDF & Email

3 reacties

  1. Man, man, wat heb ik met je te doen! Er komen twee dieren aan mij voorbij. 😉 Iets met een ‘ kalf ‘ en een ‘ezel ‘.

  2. Lastig zomaar zoveel dierbare teksten kwijt te zijn… en dan de tijd die je nodig hebt om alles opnieuw te formuleren.. stress… toch eventueel beter beveiligen en back-ups maken? Niet iedereen is te vertrouwen. Maar er is iets dat ik waarschijnlijk niet goed begrijp. Is je geestelijk eigendom, zoals die teksten, niet van een ander niveau dan kleding zoals b.v. schoenen? Bij dat paar schoenen ben je toch heel wat minder persoonlijk bij betrokken? Ja, ze kunnen erg lekker zitten, maar er zijn andere schoenen te koop die ook erg lekker zitten. Echter, als geld of goederen gestolen worden van iemand die al niets heeft – dan wordt het een persoonlijke ingreep die tot in de ziel gevoeld wordt kan worden – dan is geld niet zomaar geld; dan zijn een paar schoenen niet zomaar een paar schoenen…
    Geestelijk eigendom versus materieel eigendom….

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*


Frilco Philippines Corporation Hazardous Waste Transport Laguna clickonetic best photobooth photo-coverage laguna Free themes elementor pro web services web development