Home » Columns » Schepper naast God

Schepper naast God

Een schrijver die zijn personages niet behept met enkele akelige trekjes levert onleesbaar saaie teksten af, leert Lisette Thooft de cursisten op haar schrijfcursus. Daarom kun je als schrijver maar beter de onvolkomenheden in jezelf met mildheid bezien. In feite een religieuze houding die het leven in zijn volheid accepteert.

Door Lisette Thooft

Ik gaf een schrijfworkshop en daarin deden we een oefening die ik ooit uit een boek had geplukt, met de Innerlijke Criticus. Mijn cursisten moesten een lijst maken met kritiek die ze op zichzelf hadden, en elk zinnetje laten volgen door: “…en dat mag.”
“Ik ben onzeker… en dat mag. Ik ben ijdel, en dat mag. Ik ben perfectionistisch… en dat mag.” Enzovoort.

Ze vonden het een lastige oefening en ze gingen roepen dat ze het helemaal niet goed vonden van zichzelf, dat het juist niet mocht, al dat falen, dat onvolmaakt zijn.

Ik zei dat ze geen goede schrijvers konden worden als ze niet in staat waren om hun hoofdpersoon een paar fikse slechte eigenschappen of blunders mee te geven. Liefdevol en zonder oordeel – maar toch: feilen die er mogen zijn. Want anders wordt het onleesbaar saai. Daarom is schrijven ook zo fijn. Je beseft dat we niet zouden kunnen bestaan in een volmaakte wereld: er zou namelijk niets te beschrijven zijn. En er zou dus ook niets te beleven zijn.

Religiositeit

Als schrijver ben je een schepper naast God en je moet je dus ook zoveel mogelijk gedragen zoals God zich gedraagt bij het scheppen: alles mag er zijn, precies zoals het is.

Ik zei dat dit veel makkelijker is als je je eigen akelige trekjes en onvolmaaktheden helemaal accepteert. En ik zei dat het accepteren van onvolmaaktheid eigenlijk een kwestie is van religiositeit. Hoe religieuzer je bent, hoe beter je kunt toestaan dat je zo onvolmaakt, onaf of onhandig bent zoals je bent. Want je beseft: God heeft je zó gemaakt, en niet anders. Als je dat niet goed vindt, dan vind je kennelijk dat je het beter weet dan God. Nogal aanmatigend.

Lijden accepteren

Het hangt natuurlijk van je godsbeeld af. Ik geloof niet in God als tobberige schoolmeester die achter de coulissen staat te hopen dat we eindelijk eens een beetje beter ons best zullen doen en volmaakt worden, zodat het er eindelijk eens fatsoenlijk aan toe gaat, hier op Aarde. Voor mij is God alleen God als hij ook de Almachtige is. Dus dat we onvolmaakt zijn en dat het er niet fatsoenlijk aan toe gaat hier, tja, dat hoort er op een of andere mysterieuze manier bij.

Waarschijnlijk omdat we alleen naar de liefde toe groeien als we pijn lijden en dat lijden accepteren. Want pijn die er niet mag zijn, wordt spanning en spanning verandert in agressie of in zieligheid, wat allebei weer meer pijn veroorzaakt. Maar pijn die er wel mag zijn, die geaccepteerd wordt en doorvoeld en geleden, naar het voorbeeld van de Gekruisigde, verandert in liefde.

Moet mogen

Daarom moet falen mogen. En onvolmaakt zijn moet mogen. En blunders maken en onmachtig zijn en er niets van snappen en alle andere soorten ongemak en pijn moeten mogen. Zelfs jezelf bekritiseren moet mogen.

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*