bestnyescorts.com Manhattan Escorts girllookup.com Long Island Escorts
Home » Columns » Onschuldig

Onschuldig

Lisette Thooft heeft er nogal eens last van: het gevoel dat ze schuldig is. Tijdens een meditatie besefte ze dat haar allerdiepste verlangen is om vrij te zijn van die schuld. Ze experimenteert met de gedachte hoe het straks zal zijn als ze voor de hemelse rechterstoel verschijnt en misschien wel onschuldig blijkt te worden bevonden.

Door Lisette Thooft

Wat een mooi interview met pastor Victor Bulthuis over de vergeving van zonden. God vergeeft ons echt wel. Nu wij zelf nog! Ik denk dat jezelf vergeven een van de belangrijkste èn lastigste taken is in een mensenleven.

Toevallig had ik laatst ’s nachts wakker gelegen met de gedachte: stel je nou eens voor dat alles wat ik gedaan heb, eigenlijk precies goed was? Dat het allemaal precies zó moest gebeuren als het gebeurde, en dat er in wezen helemaal nooit iets misgegaan is, dat ik nooit een fout begaan heb, dat ik alles nodig had om hier nu zo te liggen, precies zoals ik nu ben, omdat God het precies zó wil en niet anders?

Klagerige dominee

Een mooie, godsvruchtige gedachte. Want als God omnipotent is en omnipresent dan kun je toch niet van hem verwachten dat hij dingen laat gebeuren die eigenlijk niet mogen gebeuren. Ik heb er eerder over geschreven – vooral dominees die ik hoorde in mijn leven hadden vaak de neiging God voor te stellen als een onmachtige, beetje klagerige dominee, die van ons meer medewerking had verwacht… Maar als God is, en volgens mij is God, dan is God het totale pakket aan macht en glorie en ellende en pijn dat we om ons heen zien, en niet alleen maar één tamelijk sukkelig onderdeeltje daarvan.

Innerlijke criticus

Eens heb ik in een meditatie beseft dat mijn allerdiepste verlangen het verlangen naar onschuld is. Het verlangen vrij te zijn van schuld. Maar stel nou eens dat ik dat allang ben? Dat idee hield me geruime tijd bezig. Want ik heb nogal een actieve Innerlijke Criticus, zoals we dat tegenwoordig noemen: dat stemmetje vanbinnen dat voortdurend scherp commentaar geeft op mijn eigen handelingen. Ja, zelfs op mijn eigen gedachten, gevoelens en stemmingen. Het is nogal een aanmatigend stemmetje, want het denkt dat het alles beter weet, in elk geval dat het mij kan vertellen wat ik allemaal fout doe.

Verzachtende omstandigheden

En als het nou eens zo was, gewoon als gedachte-experiment, dat ik straks voor de hemelse rechterstoel sta en dat alle hemelse rechters alleen maar vriendelijk glimlachend en goedkeurend naar me knikken? Stel dat ze alles weten wat ik gedaan heb in mijn leven, tot in detail – dat zou je wel verwachten van hemelse rechters, net als het Grote Boek van Sinterklaas – en dat ze één voor één mijn daden onder de loep nemen. En dat ze bijvoorbeeld bij de ene domme fout zeggen: ‘Opzet niet bewezen’ en bij de andere ‘Tenlastelegging te ingewikkeld’. Dat ze van de ene zonde beslissen dat het een kwestie was van gerechtvaardigde zelfverdediging, en bij een andere dat ik hier niet toerekeningsvatbaar kon worden verklaard. Dat ze de ene uitglijder bestempelen als ‘niet-ontvankelijk’ en de volgende als ‘verjaard’. Dat ze alle verzachtende omstandigheden uitgebreid met elkaar bespreken en ten slotte concluderen: “Onschuldig.”

Waar bleef ik dan?

Het antwoord op die vraag moet ik helaas schuldig blijven.

mwThooft_0055 » Lees ook andere artikelen van Lisette Thooft

 

Print Friendly, PDF & Email

1 reactie

  1. Waarom (een transcendente) God erbij halen? De werkelijkheid zoals die geschapen is, is niet continu perfect, maar altijd lerend, zich ontwikkelend. Dat mag, is goed, en moet ook zo zijn. Je mag dus leren by trial and error.
    Ik denk dat schuldgevoelens vooral bestaan omdat we een soort geboortetrauma hebben doorgemaakt. We zagen de reacties van anderen, maar wisten die niet goed te interpreteren. Tegelijk voelden we ons fysiek en geestelijk uit het paradijs geworpen; het paradijs van de eenheid met onze moeder en het Al in de moederschoot. Niets daarna is meer vanzelfsprekend. We denken/menen daardoor dat het aan ons ligt dat we onlust ervaren. We zouden tekortschieten, en daardoor staan we plots letterlijk en figuurlijk in de kou. Daar start het schuldgevoel: met de begrijpelijke maar onjuiste interpretatie van de werkelijkheid die we nog moeten leren kennen. Van die schuldgevoelens verlost worden begint dus met een betere interpretatie van de werkelijkheid dan we ons eerder zelf hebben wijsgemaakt. Ik denk dat daarvoor maar één manier is: het ervaren, diep tot je door laten dringen van dat je bemind bent. Dat kan middels je intieme relatie met je ouders, je geliefde of De Geliefde via gebed, meditatie, contemplatie, mystiek.
    Elementair daarbij is dat je innerlijk stil wordt, dat je je mentaal volkomen openstelt, en zelf liefde voelt. Je krijgt dan bijna vanzelf meer aan liefde en innerlijk weten terug dan je zelf blijkt te hebben gegeven. Je leert dan op zeker moment dat je bemind bent van den beginne. Met de herinnering daaraan alleen al kun je m.i. een leven lang verder, want die herinnering is reproduceerbaar, evenals je houding die daarbij hoorde van volkomen openheid, present-zijn, overgave, dankbaarheid en liefde. (Kun je grotendeels dagelijks oefenen voor je gaat slapen bijv.: gezicht uit de plooi, mondhoeken omhoog, Jezusgebed zeggen bijv. of Weesgegroet.) En wie weet dat hij/zij ten diepste bemind is, alle uren, dagen, jaren van zijn/haar leven, die is ook niet meer bevreesd om per ongeluk tekort te schieten. De zon zal zo ook weer schijnen in je leven. Heus, probeer maar, het werkt. Ik merk het dagelijks.

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*


Frilco Philippines Corporation Hazardous Waste Transport Laguna clickonetic best photobooth photo-coverage laguna Free themes elementor pro web services web development