Home » Columns » Berusting

Berusting

Verlangen lijkt wel een oergegeven in de gang van de kosmos, merkt Lisette Thooft op. Hoe daarmee om te gaan? We streven vaak naar bevrediging van verlangens, maar daarmee raken ze nog niet vervuld. Misschien moeten we accepteren dat aan het aardse bestaan een dosis onvervulbaar verlangen kleeft en onze hang naar bevrediging temperen.

Door Lisette Thooft

Zo tegen het eind van het jaar wil een mens weleens terugkijken en als ik dat doe, zie ik iets vreemds. Een bijzonder succesvol jaar was het; alles is gelukt wat ik wilde bereiken. In een recordtijd een bloeiende rebalancingpraktijk opgebouwd. Medische Basis Kennis gehaald, nodig voor lidmaatschap van de beroepsvereniging, met 9,3 gemiddeld. Belachelijk veel verdiend. Beter autootje gekocht, met stuurbekrachtiging (de vorige reed als een vrachtwagen, zo zwaar). Praktijkruimte buitenshuis gevonden, zodat ik thuis een knusse slaapkamer kon inrichten. Nieuwe vrienden gemaakt.

Het rare is: loop ik jubelend over straat te dansen nu al mijn wensen zijn ingewilligd? Neu. Soms vind ik mezelf een goede rebalancer, andere keren heb ik het gevoel dat ik die hele opleiding nog maar een keer over zou moeten doen. Ik maak me zorgen over de belasting die ik straks moet bijbetalen. Ik pieker of die praktijkruimte wel zal bevallen. In het autootje kan ik nog steeds niet soepel achteruit inparkeren. Vrienden heb ik naar mijn smaak nog niet genoeg.

Kosmische stroom

Op een ochtend werd ik in mijn nieuwe slaapkamer wakker uit een droom waarin ik op een luchthaven sta met een heleboel tassen en koffers en het blijkt dat we de bagage niet kunnen inchecken. De keus is: alles achterlaten, of niet mee.

En in een flits begreep ik het hele leven. Althans zo voelde het. Maar het was niet bepaald opwekkend : ik zag het leven als één kosmische stroom van verlangen, dat per definitie onvervulbaar blijft.

Alles wat we doen om te krijgen wat we willen, maakt onze levens alleen maar gecompliceerder, zag ik. Misschien is dat het verschil tussen bevrediging en vervulling: bevrediging lijkt de oplossing, want tijdelijk denk je dat je hebt wat je wilde hebben.

Maar het leidt altijd tot nieuwe problemen, of in elk geval tot nieuwe wensen. Het duidelijkst zie je dat bij seksueel verlangen, wat wel de moeder van alle verlangens genoemd mag worden. Bevredig je dat, dan kunnen er in principe nieuwe baby’s van komen – nog meer bundeltjes verlangen. Het leven verlangt eindeloos naar zichzelf en verveelvoudigt zichzelf daarom eindeloos. En het verlangen wordt nooit gestild, nooit vervuld.

Want vervulling zou betekenen dat het verlangen vol is, klaar, opgelost, het kan weg. Het zou betekenen dat het leven simpeler wordt.

En dat gebeurt niet, zolang we naar bevrediging blijven streven. Onze levens worden er alleen maar gecompliceerder van. Onze problemen worden steeds ingewikkelder – je mag het van mij ook interessanter noemen. Ze houden ons van de straat. Maar het is ook de bagage die ons aan de grond houdt.

Berusting

Dus het leven is eigenlijk een eindeloze stroom van onvervulbaar verlangen. Boeddhisten vinden geloof ik dat je dat verlangen kunt laten uitdoven. Ik zie meer in berusting dat het nou eenmaal is zoals het is, en leren leven met de pijn van het onvervulbare.

Op zich een prima eindejaarsgedachte. Maar hij schrijnt wel.

Print Friendly, PDF & Email

1 reactie

  1. Dank lisette, je lijkt weergaloos mijn ervaringen in mijn beroepspraktijk: de kunst, te omschrijven.
    Zo ontstaat er elke keer nieuw werk, een soort babys ook. Na bijna 36 jaar dit vak te beoefenen en te zijn blijkt mijn ervaring dezelfde als de jouwe:) wat nog overblijft zijn de werken/resultaten die eeuwig inspirerend blijven voor mij. Werk wat ik maakte jaren geleden of jonger werk kan een blijvende inspiratiebron zijn en een stimulans om door te gaan. Ik ben nu ook op een punt beland waarin ik me jouw resultaat ook realiseer en nu denk een beslissing te moeten nemen maar ik weet niet welke. Ik droomde vaak van een zeilschip dat ik alleen moest besturen en ging dan met volle windkracht en zeilen door een zeeer smalle sluis…….
    Ik bleef aan het roer met een gehavend schip en was blij dat ik het weer gehaald had in mijn eentje.
    Verder weet ik het ook niet❤️🌈
    Dank voor je mooie artikel
    Ans

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*