Home » Columns » Overtuiging en rust

Overtuiging en rust

Als je tot een innerlijke overtuiging komt en daarvoor gaat staan, dan komt er een rust over je, zo ondervond René Grotenhuis. Die rust wordt niet verstoord door andersdenkenden en hoeft ook niet verdedigd te worden. Wat zegt dat over de felheid waarmee momenteel het maatschappelijk debat wordt gevoerd, zoals in de zwarte piet discussie?

Door René Grotenhuis

Toen ik, alweer 35 jaar geleden, een belangrijke beslissing had genomen met verreikende consequenties voor mijn persoonlijk leven en voor mijn werk, kreeg ik van iemand in mijn omgeving de tekst toegestuurd: ‘Niets geeft zoveel rust als een eenmaal genomen besluit.’  Het was een treffende tekst omdat hij inderdaad weergaf wat er in mijn leven gebeurd was. Met de rust die na het besluit over mij was gekomen, kon ik heel goed aanvaarden dat anderen mijn keuze niet konden begrijpen en het ermee oneens waren. Ik voelde niet de aandrang om hen te overtuigen van mijn gelijk of om hun afwijkende opvatting onderuit te halen.

Op latere keuzemomenten heb ik datzelfde ervaren: als ik eenmaal weet waar ik voor sta en waar ik voor ga, dan geeft dat rust.

Geloofsleven

In mijn geloofsleven vindt hetzelfde proces plaats: mijn geloof geeft mij rust als een innerlijk anker dat mij op mijn plaats houdt. Ik kan prima onder ogen zien dat mensen mijn geloof vreemd of niet meer van deze tijd vinden of inhoudelijk met mij verschillen. Ik hoef anderen niet zo nodig van mijn gelijk te overtuigen of hun afwijkende mening te ondergraven. Ik vind die innerlijke houvast mooi uitgedrukt in het gedicht van Henriette Roland Holst dat door Antoine Oomen zo prachtig op muziek is gezet:

Dit ene weten wij en aan dit een houden wij ons vast

In de duistere uren: er is een woord dat eeuwiglijk zal duren

En wie ’t verstaat die is niet meer alleen.

In het evangelie ervaar ik Jezus ook vaak als een man waar rust van uit gaat. Die zijn ankerpunt heeft en daaruit leeft en vertelt, die het gesprek en de confrontatie aangaat, maar altijd aandacht en oog houdt voor zijn gesprekspartners.

Zwarte piet

Ik kijk dan ook met ongeloof naar wat zich deze weken opnieuw afspeelt rond zwarte piet. Ik kan me heel goed inleven in de overtuiging van mensen die deze figuur kwetsend vinden en discriminerend en in de behoefte om die overtuiging uit te dragen. Maar waar het zover komt dat er met groot gemak etiketten van discriminatie en racisme worden geplakt op de mening van anderen, begin ik het ongemakkelijk te vinden. Blijkbaar kan hun overtuiging het niet verdragen dat er mensen zijn de daar anders over denken of die menen (in hun naïviteit?) dat er in deze figuur niet zoveel kwaad schuilt. Ik mis in hun beweging de rust die voor mij altijd bij overtuiging hoort, de wetenschap dat je voor de goede zaak staat, ook als anderen jouw zaak niet delen. (Of is het zo dat ik hiermee ook zelf blijk geef van verborgen discriminatie en racisme?)

Rust

In een diverse samenleving waarin competitie en concurrentie de dominante stijl van denken en handelen is en waarin sprake is van een grote verscheidenheid aan meningen en overtuigingen, is het verleidelijk eigen overtuigingen te willen laten zegevieren. Zeker in een tijd waarin waarheid een ouderwetse gedachte is, lijkt het erom te gaan de eigen overtuiging te laten domineren, al is het maar voor even.

Burgemeesters roepen dezer dagen op tot rust. Het is de zichtbare rust van de straat zonder ordeverstoringen. Ik gun het de kinderen en de burgemeesters. Ik wens daarnaast iedereen vooral de rust toe die voortkomt uit het verankerd zijn in je eigen overtuiging.

Print Friendly, PDF & Email

2 reacties

  1. Dank u wel voor uw getuigenis, waarin ik ook mezelf herken.
    De reactie van ‘Petrus’ spreekt mij eveneens sterk aan.

    Met ons pastoraal team bespreken/overwegen we uw boek ‘Van macht ontdaan’, wat ons helpt te groeien naar de ontlediging (Fil 2).

  2. Een beetje ‘überheblich ist das schon’, nicht?! Wie enige levenservaring, ook met ultiem eerlijke zelfreflectie heeft, die moet immers toegeven dat niets vast staat dan onze dood. Alle geloof/oordelen is én blijft bevochten geloof/oordelen. Nooit verdwijnen de vragen (vanuit onszelf én van daar buiten) om verantwoording van ons geloof, onze hoop, keuzen enz., en immer zullen we last houden van verleidingen en beproevingen die de bijl willen leggen aan gemaakte keuzen die immers ook een buitensluiten inhouden van opties waarvoor men óók had c.q. nog zou kunnen kiezen. Je kunt jezelf daar niet voor afsluiten. Kwaadaardigheid/begeerte zit in IEDER mens. Je kunt jezelf niet voor eens en altijd daarvan bevrijden! Met wilsascese alleen kom je ook beslist niet ver. Denk aan Augustinus: ‘Ons hart is onrustig tot het rust in U’ (= God). Neem ook een voorbeeld aan p. Franciscus’ catechese tijdens de Alg. Audiëntie op 21-11 over de laatste der Tien Geboden. Hij zei o.a.: ‘Het is zinloos te denken dat je je hart kunt zuiveren door met je eigen wil deze titanenstrijd aan te gaan. ( ) We moeten ons openstellen voor de relatie met God ( ) het is (de leiding van) de H. Geest die ons verder brengt.’ Erken dat je bedelaar bent; sta toe dat je geholpen moet worden; leg je moeilijkheden steeds voor aan Jezus/God: vraag om hulp/genade. Geloof in én vertrouw op Hen. Geef je over. Word ‘n arme van geest en heb Lief. Zonder barmhartigheid kunnen we niet! Dát is Christus’ Weg.

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*