Home » Annemarie Scheerboom » “Seksuele voorlichting – Kijk naar leer van rk kerk”

“Seksuele voorlichting – Kijk naar leer van rk kerk”

Het is goed om vroeg te beginnen met seksuele voorlichting aan kinderen, vindt Annemarie Scheerboom. Maar de onderwerpen moeten wel aansluiten bij de belevingswereld van het kind. De lessen van ‘Dokter Corrie’, die via School-tv in groep 7 en 8 worden aangeboden, voldoen daar wat haar betreft niet aan. Bovendien spreekt er een visie op seksualiteit uit waar zij niet achter staat. Annemarie bepleit een onderwijsaanpak vanuit de leer van de rk kerk: “De meest gezonde manier, die in lijn staat met de natuur van de mens.”

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

Wat een onverwachte mijlpaal: ik heb mijn zoontje van één jaar voor het eerst seksuele voorlichting gegeven. Voor het moment suprême lag hij op het verschoningskussen en ik was bezig zijn luier te verschonen. Omdat hij al best wat begrijpt en de wereld lekker aan het ontdekken is, legde ik hem uit hoe dat nou eigenlijk zit, zo’n luier. Meneertje lag lekker in zijn blote kont een beetje te zwaaien met zijn armpjes. Maar toen, zo onschuldig en nieuwsgierig als kindjes zijn, wilde Daniël het flubbertje onderzoeken dat hij per ongeluk te pakken kreeg.

Even schoot er de gedachte ‘O jee, moet ik nu al…?’ door me heen, maar als vanzelfsprekend legde ik uit dat wat hij te pakken had zijn piemeltje was en dat daar plas uit kan komen. En ‘Hee, niet zo hard, dat doet pijn!’ Na dit intermezzo kon ik mijn luierinstructie afsluiten met de uitleg dat zijn billetjes aan de achterkant van de luier komen en zijn piemeltje aan de voorkant. Het verbaasde me hoe ontzettend natuurlijk deze uitleg ging en ik hoop dat deze lijn van voorlichting zich de rest van zijn leven doorzet. Helaas is dit niet vanzelfsprekend.

School-tv

Seksuele voorlichting wordt op scholen steeds vroeger ingezet. Dit is belangrijk, omdat kinderen tegenwoordig al veel te verwerken hebben door alle (digitale) media. De roemruchte dokter Corrie is een voorbeeld van een programma dat ingezet wordt om kinderen in te lichten. Dit programma is ontwikkeld voor leerlingen uit groep 7/8 en wordt bekeken in het weekjournaal van School-tv.

Dat het programma niet onomstreden is, blijkt al als je dokter Corrie googelt. Je ziet na een paar eerste links al enkele sites van tegenbewegingen verschijnen. Waarom? Omdat ouders en leerkrachten niet achter de visie op seksualiteit staan die met het programma wordt uitgedragen en omdat ze de inhoud en vormgeving van dokter Corrie pedagogisch totaal onverantwoord vinden. Daar wil ik nog aan toevoegen dat ik helemaal achter het idee sta om seksualiteit vroeg bespreekbaar te maken, ik doe het immers zelf ook. Maar je moet daarbij wel  rekening houden met de leeftijd van het kind en selecteren wat je wel en niet uitlegt. Sluit een giechelig lesje van Dokter Corrie over hoe je ’moet’ tongzoenen aan bij de belevingswereld van leerlingen uit groep 7/8?

Mooie kennis

Zo vanzelfsprekend als een piemeltje in de luier is, zo hoop ik dat kinderen op hun weg naar volwassenheid de seksualiteit een vanzelfsprekend plekje in het leven van alledag kunnen geven. De meest gezonde manier die in lijn staat met de natuur van de mens is naar mijn mening hoe de rk kerk ernaar kijkt. Helaas bestaat er bij mijn weten nog geen onderwijsprogramma die deze visie onderschrijft, of minstens ervoor open staat. Ik denk dat daar zeker nog een winst te behalen valt.

De kerk heeft zoveel mooie kennis over dit onderwerp, terwijl die maar moeilijk toegankelijk blijkt te zijn. Waarom?! Een lamp zet je toch ook niet onder de korenmaat? Ik hoop dat de in principe doodnormale boodschap van de kerk, namelijk dat seksualiteit een prachtig en waardevol iets is, etc., etc., ook zijn weg naar onze kinderen mag vinden. En daar hebben ouders een belangrijke rol in, al vanaf het eerste levensjaar (of impliciet daarvoor) dus, maar ook zeker de hele omgeving! Blijven verkondigen dus, desnoods met woorden…

Print Friendly, PDF & Email

1 reactie

  1. Juist verkondigen met woorden, zou ik toch menen, want al te aanschouwelijk onderricht (het voorschotelen van pornobeelden aan kinderen bijv.) lijkt me toch ook weer niet op zijn plaats.
    Het onderwerp zelf kent echter nog twee belangrijke maar moeilijke aspecten:
    – wat is precies de gezonde natuur van de mens? De meningen hierover in onze samenleving liggen nog al uiteen, daar seksualiteitsbeleving en voortplanting van elkaar gescheiden zijn sinds de vrije beschikbaarheid van anticonceptiemiddelen. Verantwoordelijkheid en zelfdiscipline zijn daardoor vrijwel uit het zicht verdwenen. Alles lijkt mogelijk én goed. Wee je gebeente als je er iets van zegt! Zelfs de kerk weet niet of nauwelijks met het Woord Gods voor handen goed te beargumenteren waar de individuele verantwoordelijkheid begint c.q. ophoudt. Ik denk dan vooral aan het nog steeds gebruikelijk spreken over procreatie als zijnde een actie van God. Volgens de kerk neem je immers geen kinderen, maar krijg je ze (of juist niet) van God. (Als beloning voor goed gedrag, of ..?) Voor het overige geldt 1 Korinte 7: het individu is geen eigenaar van zijn lichaam annex seksualiteit, maar zijn/haar partner. Voor de jaren zestig van de vorige eeuw zorgde dat onder eenvoudige katholieken tot veel armoede en ellende omdat de gezinnen veel te groot werden, afgezet tegen de verdienpotentie van de man, toenmaals gebruikelijk de enige kostwinner. Voor wie louter de kerk gelooft, opgevoed is tot gehoorzaamheid en volgzaamheid én dus meneer pastoor volgt, moet dat kerkelijk spreken toch verwarrend overkomen, ook al zegt paus Franciscus nu dat mensen zich niet als konijnen zouden moeten voortplanten. Wie of wat stelt dan de grenzen aan de vrouwelijke begeerte naar zekerheid, kinderen enz., of de seksuele behoefte van de man? De Rede laat het hier toch vaak afweten!
    – een andere moeilijkheid is dat de politiek en grachtengordel in ons land nu van het onderwijs verlangt dat er een promiscue seksuele moraal als norm(aal) wordt geleerd/gedoseerd. Alles moet blijkbaar kunnen, en niets lijkt meer taboe behalve als het onvrijwillig geschiedt (aanranding) en of in scheve machtverhoudingen (met kinderen en verwanten). Dat schijnt tot de kernwaarden van onze westerse, Nederlandse cultuur te zijn verklaard door m.n. de lhtb-community lobby en de elitaire liberale politiek in haar slipstream. Voor nuancering en dialoog blijkt vrijwel geen enkele ruimte blijkbaar meer te bestaan. Een deel van de agressie tegen publiekelijk homoseksueel gedrag schijnt het zicht daarop helaas nog eens te vertroebelen, daar op geweld sowieso een taboe rust. Maar wie geweld hier afkeurt, keurt ogenschijnlijk impliciet tevens het gedrag van de slachtoffers goed. En zo raken we cultureel en moreel steeds verder van huis. Men is en publique alle schaamte voorbij. Stilzwijgend gedogen op steeds meer terreinen is natuurnoodzakelijk welhaast ons voorland. Met argumenten is de mogelijke decadentie niet in te perken, laat staan te stoppen. Vrijheid gaat boven alles, en niemand mag daar paal en perk aan stellen, zo blijkt. Grofheid en ik-gerichtheid schijnen het pleit zo al bij voorbaat te hebben gewonnen. Wie anders denkt wordt met pek en veren besmeurd weg gezonden, zo lijkt de onuitgesproken, maar toch voelbare dreiging. En dus hoor je ook geen andere geluiden meer dan die van de promiscue grachtengordel en zijn opiniemakers/spreekbuizen.
    Een oplossing zie ik niet direct komen vanwege de kerk, moskee en synagoge. De beschaafde cultuur, en het liefdevolle denken en spreken moet eenvoudig voorgeleefd worden, want alleen dat zet aan tot navolging, want praten heeft volstrekt geen zin. En dat goed voorbeeld begint nog altijd in het gezin dat geborgenheid biedt en waarborgt als de ouders zelf consequent liefdevol en verantwoordelijk denken, spreken en handelen. Helaas begint daar ook vaak al de ellende omdat wij met zovele gebroken, getekende mensen zijn die zichzelf én de ellende uit hun verleden vaak niet blijken te kunnen overstijgen. Gebed, meditatie en contemplatie kan ik slechts aanbevelen, maar wie helpt bij de overdracht daarvan, bij het goede voorbeeld én eventuele hulp? Ik zie het niet. We kletsen teveel, is mijn indruk. Maar wie ben ik dat ik zoiets zeg?! Ook ik schiet veel tekort.

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*