Home » Annemarie Scheerboom » Vergeving

Vergeving

Als ouder wil je het beste voor je kind. En dus kun je je heel schuldig voelen als er dan toch eens iets mis gaat, zoals laatst bij Annemarie Scheerboom, toen baby Arya uit bed viel. Hoe genadig is het dan als iemand je gewoon vergeeft.

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

‘Boem!’ hoorde ik ineens. Vlak daarna begon baby Arya keihard te huilen. Van schrik gilde ik ‘aah’ en schoten allebei mijn handen in de lucht. Deze cartooneske reactie is blijkbaar heel reëel als je ergens goed van schrikt. Want instinctief wist ik hoe laat het was: mijn lieve, onschuldige baby’tje was met haar schattige koppetje en heerlijke Michelin-lijfje op onze koude, harde slaapkamervloer gevallen.

Tegen anderen zeg ik: ach, kinderen zijn flexibel en gemaakt om tegen een stootje te kunnen. Maar die regel gaat blijkbaar niet op als het om je eigen kroost gaat. Als een raket schoot ik de trap op, de slaapkamerdeur door, mijn ogen zoekend naar de plaats delict. Daar lag die arme meid, keihard te huilen naast ons bed. En dat was mijn schuld.

Perfecte ouder

Wie kan zeggen dat hij of zij de perfecte ouder is? Wat betekent dat eigenlijk, een perfecte ouder zijn? Behoed je je kinderen dan voor alle narigheid, of juist niet? Neem je de gulden middenweg en laat je de kids langzaam kennismaken met nare dingen? Ik weet nog wel bij de eerste dat ik naarstig probeerde geen fouten te maken. Dat mijn kind in ieder geval niet dankzij mij te lijden had.

Al bij zijn eerste weken was ik me driftig aan het inlezen in allerlei opvoedboeken. Ik had nog nooit kleine kinderen zo dicht bij me gehad en al helemaal nooit zo’n verantwoordelijkheid over een kind gehad. Die verantwoordelijkheid drukte vreselijk op me, want ik wilde mijn Daniëltje niet verpesten. Nou hielp het ook niet dat al die opvoedboeken weer wat anders zeggen, dus ik had nog niet eens een goed correctiemodel waaraan ik de goedheid van mijn ouderschap kon afmeten. Gelukkig heb ik een fantastische man die af en toe van die wijze dingen zegt, zoals dat kinderen de rest van hun leven hebben om de trauma’s van hun jeugd te verwerken. Haha.

Neus op de feiten

Na geaccepteerd te hebben dat je als ouder hoe dan ook fouten gaat maken, kon ik een stuk onbevangener gaan moederen. Als ik keuzes met liefde maak, is het goed. En dan maar gewoon dóén. Maar toen baby Arya laatst van het bed viel, drukte me dat wel weer eens met de neus op de feiten.

Normaal gesproken leg ik haar namelijk te slapen tussen twee kussenbarricades zodat dit beweeglijke meisje niet van het bed af kan rollen. Deze keer was ik vergeten haar te barricaderen omdat ik zo snel mogelijk beneden de mis wilde meevolgen van achter de laptop (coronatijd, hè). Toen ik naar boven was gerend, haar van de grond had geraapt en haar troostte aan mijn borst, voegde manlief David zich erbij.

Genadig

Ik merkte dat ik gelijk in de verdediging schoot. Dat was voor mij een alarmbel die mij deed beseffen dat ik het heel erg vond wat er was gebeurd. En bovenal, dat dit door míj was gebeurd. Ik voelde me vreselijk schuldig en een hele nalatige moeder. David vond het natuurlijk ook vervelend dat Arya gevallen was, dus ik bood hem mijn excuses aan. Wat voelde ik me op dat moment klein en nietig. Maar David zei gelijk dat het goed was (en we bespraken hoe we dit in de toekomst konden voorkomen).

Hoe genadig voelt het als je in je eigen beleving een hele schuld hebt en iemand vergeeft je gewoon. Dat maakt de verantwoordelijkheid van ouderschap goed te doen: je mag fouten maken, je kunt groeien en als je af en toe vergeven wordt, dan is het cirkeltje rond.

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*