Home » Columns » Vergeving

Vergeving

Volgens de rooms-katholieke catechismus zijn de voorwaarden voor vergeving:  berouw, belijdenis van de zonde, en boetedoening met het oog op herstel. De computercriminelen die enige tijd geleden Erik Borgmans computer hackten zijn goed op weg om vergeving van hun zonden te verdienen. Een wonderlijk vervolg op wat een kleine ramp in cyberspace leek.

Door Erik Borgman

Op 11 maart schreef ik op deze website dat bij een cyberaanval op mijn computer al mijn bestanden ontoegankelijk waren gemaakt. Vijftien jaar werk waar ik niet meer bij kon. Pas als ik een groot bedrag in bitcoins zou betalen, zouden de versleutelde bestanden weer worden ontsleuteld. Hierop meende ik niet te kunnen ingaan. Deskundigen en zelfs een bekeerde hacker beten er hun tanden op stuk, maar het lukte niet om de bestanden vrij te maken. Ik kocht een nieuwe computer en bedacht hoe ik tijdschrift- en websiteredacteuren, collega’s en vrienden zou benaderen om te vragen of zij nog ergens versies van teksten van mij hadden en die dan naar mij op wilden sturen. Voor de rest probeerde ik mij met het verlies te verzoenen. Dat lukte maar moeilijk en ik bleef de verzamelactie van mijn eerder uitgezaaide teksten uitstellen.

Verlossing

19 mei jl. stuurde iemand mij een bericht door dat te mooi leek om waar te zijn. Een professionele computerbeveiliger deelde mee dat hij ‘een tool’ had uitgebracht die ‘het ontsleutelen van bestanden besmet met de nieuwste versies van de TeslaCrypt-ransomware’ mogelijk maakte. Je zou het misschien niet meteen zeggen, maar hier werd verlossing aangekondigd! Degenen die eerder ook al geprobeerd hadden mijn bestanden terug te krijgen, lieten dit herstelprogramma los op mijn oude computer en bingo! Ik heb al mijn oude bestanden terug, voor zover ik het nu kan zeggen compleet en zonder beschadigingen. Onhandig is alleen dat ze allemaal gedateerd zijn op de datum waarop ze zijn hersteld. Ik kan dus niet meer in een oogopslag zien van wanneer zij zijn.

Ongelooflijk, inderdaad – maar dit soort ongelooflijks heb ik vaker meegemaakt. Toen ik een kind was, werd mijn schooltas, die ik regelmatig uit verstrooidheid ergens liet liggen, regelmatig door eerlijke vinders thuisbezorgd: mijn moeder had er wel voor gezorgd dat ons adres erin stond. Ik ben in mijn studententijd eens met een bos bloemen op bezoek gegaan bij iemand die op de wc van het toen dicht bij de Nijmeegse theologische faculteit gelegen bowlingcentrum mijn portefeuille had gevonden. Die liet ik altijd in mijn jaszak  zitten, ook als ik mijn jas aan een kapstok hing waar iedereen zo maar bij kon. Met veel moeite had de eerlijke vinder mijn telefoonnummer achterhaald. Alle pasjes en abonnementen zaten er nog in. Maar het meest sensationele is dat ik ooit ’s morgens mijn jas in te trein liet liggen en ’s middags, op de terugweg, bij het instappen van de trein mijn jas zag hangen. Toevallig dezelfde trein, toevallig dezelfde coupé, toevallig de hele dag geen conducteur, schoonmaker of reiziger die de jas bij ‘gevonden voorwerpen’ had afgegeven! Waarschijnlijk vertrouwde ik er diep in mijn hart op dat het ook met mijn bestanden toch nog wel goed zou komen.

Echt ongelooflijk

Echt ongelooflijk is de bevrijding van mijn computerbestanden wat mij betreft overigens door iets anders. De beveiligingsfirma gaf  toe dat het haar niet zelf gelukt was het kidnapprogramma te kraken. Toen de verspreiders ervan hadden laten weten hun activiteiten te hebben gestaakt, nam een beveiligingsonderzoeker anoniem contact met ze op met het verzoek de universele master key vrij te geven. Tot verbazing van de onderzoekers werd daar gehoor aan gegeven. De website die slachtoffers moesten bezoeken om het losgeld te betalen, toont nu de benodigde sleutel.

Op basis daarvan konden specialisten vervolgens het programma maken dat in staat bleek ook mijn bestanden te bevrijden. Dat misdadigers ophouden met hun misdaad omdat die uiteindelijk toch te weinig oplevert, is logisch. Je wordt geen ontvoerder uit roeping, maar uit winstbejag. Maar dat ze vervolgens degenen proberen te helpen die door hun daden gedupeerd werden, dat is heel bijzonder.

Belijdenis

Volgens de Katechismus van de Katholieke Kerk zijn de voorwaarden voor vergeving: berouw over de gepleegde zonde, belijdenis van de zonde die niet begaan had mogen worden maar niettemin begaan is, en voldoening van de boete die tot doel heeft de zonde goed te maken en de orde te herstellen. Dit laatste hebben deze cyber-criminelen op hun manier gedaan. Daarmee tonen ze indirect ook berouw en geven toe dat wat ze gedaan hebben niet had moeten gebeuren. Wat echter nog ontbreekt is wat inderdaad ook het allermoeilijkst is: belijdenis. Toegeven dat jij zelf, hoewel je wist dat het kwaad was, dat kwaad willens en wetens toch hebt begaan. Dat kun je alleen maar, als je weet dat niet alleen vergeving mogelijk is, maar ook een nieuw begin. Dat je opnieuw kunt leren goed te zijn, het goede te doen, je door het goede te laten dragen en niet langer probeert het kwade te slim af te zijn. Dat niet alleen computerbestanden kunnen worden ontsleuteld, maar ook mensen.

Ik vond dat na de cyberaanval nog een stuk lastiger dan ervoor. Na de herstelactie van de cybercriminelen is het weer een beetje minder moeilijk geworden. Bedankt, mannen! Ik ga er niet echt over, maar wat mij betreft kunnen jullie met een schone lei beginnen. Als je het !@#$%& maar nooit meer doet!

 

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*