Home » Annemarie Scheerboom » Zondagsrust

Zondagsrust

Normaal gesproken lukt het Annemarie Van Diepen en haar gezin heel aardig om de zondagsrust in acht te nemen. Maar soms zijn er van die tijden die vragen om een uitzondering, toch? Nou, dat liep dus meteen op ruzie uit.

Door Annemarie Van Diepen-Scheerboom

Anders dan normaal heb ik deze column op zondag uitgedacht. Leuk voor de afwisseling, want de zondag is ten opzichte van de normale doordeweekse dagen toch een speciale dag met hopelijk unieke inzichten.

Ik hoopte hem ook nog dezelfde dag uit te typen. Maar we zijn onlangs ook nog verhuisd en hadden op deze rustdag nog andere klusjes ingepland. U begrijpt: deze column moest wel gaan over de zondagsrust.

Beslommeringen

In principe houden we die zondagsrust goed in ere: we leggen ons werk stil zodat we deze dag kunnen gebruiken om naar de kerk te gaan, terug te kijken op de week en te genieten van elkaars en andermans gezelschap. Heel belangrijk lijkt me, want je hoeft je even niet bezig te houden met de dagelijkse beslommeringen die soms de neiging hebben je helemaal op te vreten.

Zondagsrust helpt je ook om beter het overzicht te bewaren, omdat je je dagelijkse werk in een groter plaatje kunt passen. Als het goed is, kun je terugkijken op een productieve week. Een scheppende week kun je ook wel zeggen. Denk maar aan het scheppingsverhaal waarin God de eerste zes dagen druk bezig was met scheppen en op de zevende dag rustte. Hij verklaarde deze dag heilig en niet zomaar even tussen neus en lippen door: de rustdag kreeg zelfs een eigen plek in de tien geboden.

Normaal gesproken gaat ons de zondagsrust dus wel goed af. Maar ja, wat is normaal? Afgelopen zondag was niet normaal. Het was de eerste zondag van het jaar, met daar omheen kerstvakantie. De vakantiedagen hadden we gebruikt om onze slaapkamer eindelijk eens af te maken. Op zaterdag zou de vloer gelegd worden en op maandag zouden we weer aan een normale werkweek beginnen: de zaakjes op orde voordat het normale ritme weer zijn intrede zou doen, want wie weet zou het er anders niet meer van komen.

Uitzondering

Maar helaas. Ook al hadden we zaterdag tot in de nacht doorgewerkt, het karwei kwam niet af. De zondag zou er dan maar aan moeten geloven. Bij wijze van uitzondering. En de column tikken zou er ook nog ergens tussendoor gepropt moeten worden, want dat is toch eigenlijk niet ‘echt’ werk. En zo zou alles goed komen.

Niet dus. Na de kerk kregen mijn man en ik gelijk ruzie, gefaciliteerd door de druk die we allebei ervoeren om alles af te krijgen. “Dan laten we die kamer toch lekker zitten!” “Nou, prima!” werd er in het heetst van de strijd geconcludeerd. Nadat we het goed hadden gemaakt, was het eigenlijk helemaal geen slechte conclusie.

We zijn gaan doen wat we ons in eerste instantie al hadden moeten voornemen: rusten. En wat denkt u? Vanuit die rust gingen we vanuit onszelf hier en daar een klusje doen voor de slaapkamer en uiteindelijk sliepen we die avond alsnog voor het eerst in onze nieuwe kamer. En mijn column? Daarvoor had ik gelijk een toponderwerp.

Print Friendly, PDF & Email

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

 tekens beschikbaar

*