Home » Columns » Help, baby in huis
Foto Brenna Lyn

Foto Brenna Lyn

Help, baby in huis

Vóór haar zoontje Daniël geboren werd, hadden Annemarie en echtgenoot al heel wat baby-boeken en -tijdschriften verslonden. Maar een echte baby in huis is toch een ander verhaal. Wanneer doe je het als ouder goed. Ben je hardvochtig als je hem laat huilen. Of maak je een verwend kind als je reageert op iedere kick. Uiteindelijk: ‘Liefde is het antwoord op alles.’ En: ‘Je mag jouw keuzes in Zijn handen leggen.’

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

Best raar om een baby in huis te hebben die niet aan het eind van de dag door zijn moeke wordt opgehaald. Al is een kinderhand snel gevuld, die vulling is ineens de verantwoordelijkheid van twee mensen die op dit gebied ook maar wat doen. Hoewel we tijdens de zwangerschap al heel wat boeken en tijdschriften over baby’s hebben gelezen, is dat toch heel anders dan er echt eentje verzorgen. In de jungle van tegenstrijdige adviezen en richtlijnen die natuurlijk weer niet op jóuw kindje van toepassing zijn is het een zoektocht naar wat goed is voor je baby. Want, vraag je je continu af, doe ik het als ouder wel goed? En wat voor rol speelt God in onze ouderrol?

Meest omstreden ouderkwestie

Een baby is gelukkig niet te bescheiden om te vragen: die zet het gewoon op een krijsen als hij iets nodig heeft. Geef hem eens ongelijk, want hij is volkomen afhankelijk van jou. Gelukkig zijn de eisen niet erg hoog: in de kraamweek hadden we geleerd dat een baby huilt omdat hij aandacht, een schone luier of melk wil, of het te koud, te warm, slaap of krampjes heeft. Maar wat nou als je net een uitgebreide voedingssessie achter de rug hebt waarin hij een hoop aandacht krijgt en je voelt dat hij lekker warm is (niet té)? Je constateert dat hij een prima luier aan heeft en hij vertoont ook geen krampgedrag. Bovendien ziet hij er niet slaperig uit. Dan begeef je je al in een van de meest omstreden ouderkwesties: geen aandacht schenken aan het huilen (dat gaat vanzelf wel weer over) of wel aandacht schenken aan het huilen (dan voelt de baby zich gehoord).

Geen eenduidig advies dus met een huilende baby op de achtergrond. Om gek én onzeker van te worden! Dan moet je zelf maar uitvinden wat goed is. Maar terwijl je een keer de ene optie uitprobeert en een andere keer de andere, vraag je je af hoe je er eigenlijk achter komt wat nou het goede is om te doen. Als je hem laat huilen zonder te troosten, voelt hij zich dan niet te eenzaam? En als je hem troost en hij huilt niet meer, wordt het dan geen verwend kind? Bewust van het feit dat in deze prille babytijd al een hardnekkige basis voor de rest van zijn leven wordt gevormd, ligt de druk om goed te kiezen nog hoger. Het enige waar ik na mijn experimentjes achter gekomen ben, is waar ikzelf me het beste bij voel. Is dat dan het moederinstinct? Zou kunnen… maar hoe weet je of dit het oerinstinct is of een instinct dat je aangeleerd is door wat je zelf van je ouders hebt meegekregen?

Ultieme vader

Na deze onzekerheden met een wat oudere, wijzere moeder te hebben gedeeld zei ze me: ‘liefde is het antwoord op alles!’ Wat? Natuurlijk! Ineens vielen er veel puzzelstukjes op zijn plek. God is liefde en liefde is God. Kies dus gewoon voor God. Hoe je dat doet in het ouderschap? Gewoon niet vergeten dat God toevallig ook de ultieme vader is. Ook hierin kun je Hem dus gewoon volgen. Vergeet bovendien niet dat Hij de ultieme vader is voor je kindje: ‘Kijk naar de vogels van de hemel: ze zaaien niet en maaien niet en oogsten niet, je hemelse Vader voedt ze. Zijn jullie niet meer waard dan vogels?’ (Mat. 6, 25). Vertrouw je kindje maar aan Hem toe.

Een gezegde luidt: een goede moeder weet wanneer zij zelf aan de beurt is. Laat daarom ook voor jouzelf toe dat Hij over je vadert. Niet eigenwijs zijn, gewoon dat zachte juk op je nemen dat Hij je aanbiedt. Hij verzekerde ons niet voor niks: ‘Zoek eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan krijg je dat alles erbij’ (Mat. 6, 33).

Je hoeft het niet allemaal zelf in de hand te hebben. Je mag jouw keuzes best in Zijn handen leggen.

 

Print Friendly

Geef uw reactie

Uw emailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

*